Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Extra room

Έναν που τα πρώτα πράματα που εμερίμνησεν η Χούντα να κάμει στο τρίπατο εν το να δημιουργήσει ένα extra δωμάτιο. Τούτο το δωμάτιο νομίζω πρέπει να υπάρχει σε κάθε σπίτι που σέβεται τον εαυτό του τζιαι έσιει τζιαι πολλά συμβολικό χαρακτήρα. Πάει με το κύμα έναν πράμα.
Αρχικά, το χρησιμοποιεις σαν αποθηκευτικό χώρο. Βάλλεις κάμποσα πατσιαρίτζια, μαζί τζιαι τον άππαρο που σιδερωνεις τζιαι προσπαθείς να το επισκέπτεσαι όσο το δυνατόν λιγότερο για να μεν σε πιάνει κατάθλιψη.
Με το που κάμνεις μωρά σου φαίνεται καλή η ιδέα να το μετατρέψεις σε play room. Συνεπώς καταλήγει να είναι το πλεον ακατάστατο μέρος του σπιτιού, ένας τόπος που σε πιάνει πανικός να μπαίνεις μέσα, έως και νευρικός κλονισμός μεν σου πω. Τα έπιπλα αρχίζουν να παίρνουν περίεργα σχήματα τζιαι ο τοίχος αλλάσει χρώματα σε γρήγορους ρυθμούς. Νοσταλγείς τες μέρες με τα πατσιαρίτζια.
Τα χρόνια περνούν, οι ρίζες των μαλλιών σου αρχίζουν να αλλάσουν χρώμα, αλλά ευτυχώς που υπάρχει η Σούλλα η κομμώτρια τζιαι τεσπα το extra δωμάτιο αρχίζει να αδειάζει. Πρώτα που ανθρώπους (τα μωρά πλέον εμετατραπήκαν σε γάρους που πετάσουν τα άπλυτα τους όπου φτάσουν, μαθαίνουν την χρήση της κλειδωνιάς του υπνοδωματίου τους τζιαι φκαίνουν σε ύποπτα ραντεβού με μαντράχαλους που τους λαλούν Άντρο / χαζοφκιόλες που τες λαλούν Λίτσα). Μετά που έπιπλα / πράματα. Αφού η εποχή τους επέρασε γιατί να τα φυλάεις?
Αυτή είναι η στιγμή σου λατρεμένε αναγνώστη. Η απόλυτη ώρα της λύτρωσης του extra room τζιαι της ψυχικής σου ηρεμίας. Η ώρα που θα μετατρέψεις το δωμάτιο σε υπνοδωμάτιο ΣΟΥ τζαι θα πνάσει η κκελέ σου μιαν τζιαι καλή.
Γιατί πρέπει ντε τζιαι καλά να μοιράζεται το ζευγάρι το κρεβάτι εν το κατάλαβα ποττέ μου. Υπάρχουν τόσα πολλά κατά σε τούτην την ιστορία που κατακεραυνώνουν τα υπέρ καλέ μου. Δηλαδή για ένα πήδημα να πρέπει να υποστείς ροχαλητό, κλέψιμο παπλώματος, μουρμούρα, ηλίθια κανάλια στην τηλεόραση, κλάτσες άπλυτες που βρωμούν, κρυα πόθκια τον χειμώνα τζιαι την μυρωθκιά του ιδρώτα το καλοκαίρι? Ερκεται μια στιγμή που τούτα ούλλα φαίνουνται βουνό τζιαι τα 25cm / 36d που καμαρώνεις οτι παντρέυτηκες εν έχουν καμιάν αξία πλεον.
Τζιαι ορίστε που υπάρχει το εξτρα δωμάτιο να σε ξελασπώσει. Εν που τες σπάνιες έως ανύπαρκτες φορές που θα συμφωνήσω απόλυτα και ξυπόλητα με την Χούντα.

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Δαμέ σε θέλω!

Ε τόσο τζιαιρό ούλλον εγώ βρίσκω τα θέματα. Κάμε τζιαι εσύ κάτι καλέ μου. Τστστς!

Τζιαι άξιππα(τ).

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Drama queen για φτύσιμο

Κοίτα τωρά ειρωνία. Την μέρα του Valentines  την οποία απεχθάνομαι παραπάνω τζιαι που το καρναβάλι, έκαμα μιαν σημαντική ανακάλυψη για τον εαυτό μου. Οτι δηλαδή αρέσκει μου το δράμα σε μια σχέση τζιαι οτι βαρκούμαι αφάνταστα αμα μου φέρονται καλά. Δηλαδή με άλλα λόγια είμαι μαζόχας σε σημείο αηδίας.
Τζιαι πως εκατέληξα σε τούτον το εκπληκτικό συμπέρασμα? Σε μια τάχα αδιάφορη στιγμή ερώτησα τον κύριο αχάπαρο τι δώρο θα μου κάμει στο Valentines. Να σημειωθεί δαμέ οτι παρόλο που λέω οτι φακκα μου τούτη η μέρα, πάντα πιάνω ένα δωρούι που τον κύριο αχάπαρο. Εστω τζιαι αν εν ενα σοκολατάκι, πιάνω το. Τζιαι για να είμαι τέλια ειλικρινής μαζί σου υποψιασμένε αναγνώστη μου, εν τζιαι χαλά με που με συνήθισεν έτσι. Ε φέτος ήρταν τα πάνω κάτω. Επήρα την απάντηση που με έφερεν στα ίσια μου: "Προχτές επήρα το αυτοκίνητο σου για ΜΟΤ τζιαι άλλαξα του τζιαι λάδι φίλτρο, τι άλλο δώρο θέλεις?"...
10 χρόνια γάμου, 2 γέννες, ομηρικοί καυκάδες με τη Χούντα, ατέλειωτες στίβες που πιάτα άπλυτα τζιαι ρούχα που θέλουν πλύμμα - άπλωμα - σιδέρωμα, εκατέληξαν σε λάδι φίλτρο λατρεμένε αναγνώστη.
Σε αυτό το σημείο της εκπομπής μας, λογικά θα έμπαινεν μέσα στο studio ο Τζακ ο αντεροβγάλτης με αλυσοπροίονο.
Μα δηλαδή εν έσιει σοκολατάκι φέτος? Έστω ένα μικρό ρε παιδί μου. Ασεν τζιαι που το lidl, εν τζιαι πειράζει με. Ασεν τζιαι ένα φκιόρο σιορ. Ασέν τσουκνίδα που το κήπο της Χούντας. Ασεν...
Αν ήμουν 18 χρονών θα έκαμνα το πλεον λογικό: να αλλάξω αριθμό τζιαι να μετακομήσω στο Μπαχρέην. Αλλά είμαι 19 (ποιός ήρθε?) πλέον τζιαι πρέπει να το δω αλλιώς το θέμαν. Τι έκαμα θα διερωτάσαι τωρά δακκάνοντας τα νύσια σου τζιαι στυλλώνοντας μιαν J&B δίλιτρην. Εκαμα το πλεον extreme: να του γοράσω εγώ δώρο. Γριστός τζιαι Απόστολος τζιαι οι Αγίοι 40 (οξά εν 50?) ασπούμεν.
Τωρά που το σκέφτομαι εν η πρώτη φορά που κάμνω σε κάποιον δώρο έτσι μέρα. Τζιαι επίσης εν η πρώτη φορά που κάμνω δώρο σε κάποιον έτσι μέρα τζιαι να μιλιούμαστεν ακόμα.
Φυσικά εννοείται πως έμεινεν άναυδος, τζιαι εννοείται πως άρχισα να συμπεριφέρομαι αλλοπρόσαλλα, με αποκορύφωμα να τον ρωτήσω αν κρυώνει τζιαι θέλει να πάω να του φέρω κανένα σακάκι να φορήσει. Τζιαι φυσικά εννοείται πως εδιερωτήθηκεν τι χάπια πίνω τζιαι πως μου είπε να τα κόψω πριν προβώ σε κανένα διάβημα απελπισίας του τύπου να συγυρίσω το ερμάρι του.
Τέσπα εσκέφτουμουν την χτεσινή συμπεριφορά μου. Αν μου έπιανεν το σοκολατάκι εν θα μου περνούσε καν που το μυαλό να του πιάσω δώρο. Γιατί όμως κολλούμε σε ανθρώπους αμα μας γράφουν ή αμα εν μας φέρονται όπως θα θέλαμε? Τζιαι γιατί αμα μας φέρονται όπως θα θέλαμε πέρνουμε τους για δεδομένο τζιαι επαναπαυόμαστε? Νομίζω εν ο σκορπιός που φταίει. Εν το πιο εγωιστικό ζώδιο. Ή φταίει το οτι έπεσα που την παρπατούσα που ήμουν μωρό. Ενηξέρω εν δύσκολη η απάντηση σε τούτα. Όποια τζιαι να είναι όμως ξέρεις κάτι? Με κάτι τέθκια ψυχολογικά τεστ μια κατα τα άλλα αδιάφορη μέρα επήρεν άλλην αξία... 

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

Oups! I did it again!

Ok άρχισε να γίνεται ανησυχητικό το θέμαν. Ε μα δηλαδή στην αρχή μπορεί να απογοητεύτηκα αλλά εστάθηκα στο ύψος των περιστάσεων. Εγελάσαν οι υπόλοιποι λιον παραπάνω που το κανονικό, αλλά άτε συγχωρώ τους γιατί είμαι μεγαλόψυχη κάποτε. Ε μα τωρά όμως σαννα ενευρίασα. Πόσον άχρηστον μπορεί να είναι έναν πλάσμα καλέ μου?
Επήρα το απόφασην πως εν θα γίνω ποττέ Παρλιαρος. Γι'αυτόν είπα θα ακολουθήσω την εύκολη οδό τούντην στράτα. Επιασα ποτζείνες τες κρέμες σε σκόνη που απλά κτυπάς τες με λιον γάλα τζιαι βάλλεις τες να παγώσουν. ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕΝ ΝΑ ΠΑΕΙ ΛΑΘΟΣ???...




Τι?





Τι?




Τι?













Τι?











Εβαλα λάθος το βιλιστρίκκιν του mixer τζιαι η κρέμα πουπάνω ενω εφαίνετουν έτοιμη, τελικά ήταν νερό. Τζιαι πουκάτω έμεινεν ούλλη η σκόνη. Εβαλα την στο ψυγείο με την ελπίδα να πήξει αλλά έγινεν πουκάτω σαν την πέτρα τζιαι το γάλαν εθώρες το πουπάνω να κάμνει κυμματούδιν. Στην αρχή λαλώ εννα σμιξουν μεσα στο ψυγείο. Επερίμενα ώρες. Επήεν 12. Κι η ελπίδα μου κρεμάστηκε σε μιαν κρέμα που έμεινε χαμνη και η καρδιά μου της εφώναζεν γιατιιιιιιιιιιι.
Εν εσμίξαν ποττέ. Αλόπως έγινε καμιά περίεργη χημική διάσπαση (it could happen ok?). Ή αλλιώς κάποια ακατονόμαστη έβαλεν της κατάρες. Anyhow, ο Αχάπαρος junior εισηγήθηκεν να βάλει μια χάρτενη βαρκούα να επιπλέει πουπάνω. Ξέρεις τωρά άσπρα καράβια τα ονειρά μας τζιαι έτσι πελλάρες. Τούντο μωρόν θα το στείλω εσώκλειστο σε κανε΄να ποτζείνα τα περίεργα boarding schools που μπαίνεις normal τζιαι φκαίνεις μετά που 15 χρόνια τζιαι έσιεις για είδωλο σου τον Αβέρωφ Νεοφύτου.
Με τον ίδιο τρόπο επιχείρησα τζιαι το έτοιμο σε σκόνη lava cake. Εφκήκε μου με ανοξείδωτες παμπούλες τζιαι ποζαβλιν. Εσιέξιξιν.
Αλόπως θα αλλάξω χόμπι. Θα το γυρίσω στο μπλέξιμο μπουτιών που σίουρα θα έχω φυσικό ταλέντο...

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

Γάμοι - κλιμακτήριος - κηδείες

Όποτε δω την αχαπαρομάμα εν 99,9999999% εγγυημένο οτι θα μου πει πως κάποιος επέθανε. Μπορεί να εν κανένας μακρινός συγγενής, κανένας γείτονας, κανένας γνωστός κάποιος τελοσπάντων. Το σίουρο είναι πως επέθανεν τζιαι η αχαπαρομάμα επήεν στην κηδεία. Κάτι συμβαίνει με την αχαπαρομάμα τζιαι τες κηδείες. Σαννα μεν μπορεί να πει οχι ρε παιδί μου. Ακόμα τζιαι σε άγνωστων την κηδεία επήεν. Ασπούμεν τες προάλες που την είδα, τζιαι σταθερά, επέθανεν ένας τύπος που εσύχναζεν στην εκκλησία της ενορίας μας, εσιήστηκεν να πάει.
- Μα ρε μάμα αφού ίσια που ανταλλάσετε ένα γεια.
- Το γεια εν που τον Θεό.
- Ε τζιαι επειδή εν που το Θεό εννα πάεις στην κηδεία?
- Ε να λείπω? Αφού εννα παν τζιαι οι γειτόνισσες.
- Τζείνες μπορεί να τον ήξεραν τον άθρωπο.
- Αχάπαρη μεν μου μουρμουράς. Πρέπει να παω στην κηδεία. Αφού εκάλεσε με τζιαι στο γάμο του γιού του πριν 10 χρόνια.
Κοίταξε κύριε μου πως πάει το πράμαν. Όποιος σε καλέσει στο γάμο του (δηλαδή οποιοσδήποτε Κυπραίος πέσει μπροστά σου τζιαι βαστά προσκλητήρια) υποχρεώνεσαι αυτόματα να πάεις τζιαι σε γάμο τζιαι σε κηδεία. Τζιαι αηστο μπελαν εσύ στην κηδεία εννα πάεις, αλλά τζείνος στη δική σου εν νακκον δύσκολο να έρτει...
Εγώ πάντως τες κηδείες αποφεύγω τες. Πολλά καταθλιπτικές ρε παιδί μου. Εμ για μένα τουλάχιστον. Για την αχαπαρομάμα εν κοινωνικό γεγονός που μετά πρέπει να αναλύσει σε βάθος με τες γειτόνισσες:
- Μάνα μου τον καημένο ούτε ένα στεφάνι εν του εβάλαν.
- Ναι μα είδες ούλλοι εδιούσαν εις μνήμην ημίσιη.
- Μα να γίνει κηδεία χωρίς στεφάνι?
- Είδες το φερετρο όμως ήταν πολλά ωραίο.
- Ναι τζιαι εμένα άρεσε μου. Πρέπει να ήταν που κυπαρίσσι.
- Τα κόλλυφα εν ήταν καλά όμως.
- Ναι επαραψήσαν τα.
Τζιαι λέουν τα με τέθκια αναισθησία που μου σηκώνεται η τρίχα λατρεμένε αναγνώστη. Ενηξέρω αν αποκτάς ανοσία με τα χρόνια σε οτιδήποτε έσιει να κάμει με το θάνατο, αλλά το να επιδιώκεις να πηαίνεις στες κηδείες κάθε λιον ενεν κάπως? Η θεία μου πάντως έσιει καλήν θεωρεία επι του θέματος: στα 20-50 πάεις σε γάμους, στα 50-60 εν η κλιμακτήριος αρα κάθεσαι σπίτι σου τζιαι που τα 60 τζιαι πάνω πιάνεις σβάρνα τες κηδείες.
Ξαφνικά η κλιμακτήριος εν ακούεται τζιαι τόσο άσιημη ιδέα.