Drama queen για φτύσιμο

Κοίτα τωρά ειρωνία. Την μέρα του Valentines  την οποία απεχθάνομαι παραπάνω τζιαι που το καρναβάλι, έκαμα μιαν σημαντική ανακάλυψη για τον εαυτό μου. Οτι δηλαδή αρέσκει μου το δράμα σε μια σχέση τζιαι οτι βαρκούμαι αφάνταστα αμα μου φέρονται καλά. Δηλαδή με άλλα λόγια είμαι μαζόχας σε σημείο αηδίας.
Τζιαι πως εκατέληξα σε τούτον το εκπληκτικό συμπέρασμα? Σε μια τάχα αδιάφορη στιγμή ερώτησα τον κύριο αχάπαρο τι δώρο θα μου κάμει στο Valentines. Να σημειωθεί δαμέ οτι παρόλο που λέω οτι φακκα μου τούτη η μέρα, πάντα πιάνω ένα δωρούι που τον κύριο αχάπαρο. Εστω τζιαι αν εν ενα σοκολατάκι, πιάνω το. Τζιαι για να είμαι τέλια ειλικρινής μαζί σου υποψιασμένε αναγνώστη μου, εν τζιαι χαλά με που με συνήθισεν έτσι. Ε φέτος ήρταν τα πάνω κάτω. Επήρα την απάντηση που με έφερεν στα ίσια μου: "Προχτές επήρα το αυτοκίνητο σου για ΜΟΤ τζιαι άλλαξα του τζιαι λάδι φίλτρο, τι άλλο δώρο θέλεις?"...
10 χρόνια γάμου, 2 γέννες, ομηρικοί καυκάδες με τη Χούντα, ατέλειωτες στίβες που πιάτα άπλυτα τζιαι ρούχα που θέλουν πλύμμα - άπλωμα - σιδέρωμα, εκατέληξαν σε λάδι φίλτρο λατρεμένε αναγνώστη.
Σε αυτό το σημείο της εκπομπής μας, λογικά θα έμπαινεν μέσα στο studio ο Τζακ ο αντεροβγάλτης με αλυσοπροίονο.
Μα δηλαδή εν έσιει σοκολατάκι φέτος? Έστω ένα μικρό ρε παιδί μου. Ασεν τζιαι που το lidl, εν τζιαι πειράζει με. Ασεν τζιαι ένα φκιόρο σιορ. Ασέν τσουκνίδα που το κήπο της Χούντας. Ασεν...
Αν ήμουν 18 χρονών θα έκαμνα το πλεον λογικό: να αλλάξω αριθμό τζιαι να μετακομήσω στο Μπαχρέην. Αλλά είμαι 19 (ποιός ήρθε?) πλέον τζιαι πρέπει να το δω αλλιώς το θέμαν. Τι έκαμα θα διερωτάσαι τωρά δακκάνοντας τα νύσια σου τζιαι στυλλώνοντας μιαν J&B δίλιτρην. Εκαμα το πλεον extreme: να του γοράσω εγώ δώρο. Γριστός τζιαι Απόστολος τζιαι οι Αγίοι 40 (οξά εν 50?) ασπούμεν.
Τωρά που το σκέφτομαι εν η πρώτη φορά που κάμνω σε κάποιον δώρο έτσι μέρα. Τζιαι επίσης εν η πρώτη φορά που κάμνω δώρο σε κάποιον έτσι μέρα τζιαι να μιλιούμαστεν ακόμα.
Φυσικά εννοείται πως έμεινεν άναυδος, τζιαι εννοείται πως άρχισα να συμπεριφέρομαι αλλοπρόσαλλα, με αποκορύφωμα να τον ρωτήσω αν κρυώνει τζιαι θέλει να πάω να του φέρω κανένα σακάκι να φορήσει. Τζιαι φυσικά εννοείται πως εδιερωτήθηκεν τι χάπια πίνω τζιαι πως μου είπε να τα κόψω πριν προβώ σε κανένα διάβημα απελπισίας του τύπου να συγυρίσω το ερμάρι του.
Τέσπα εσκέφτουμουν την χτεσινή συμπεριφορά μου. Αν μου έπιανεν το σοκολατάκι εν θα μου περνούσε καν που το μυαλό να του πιάσω δώρο. Γιατί όμως κολλούμε σε ανθρώπους αμα μας γράφουν ή αμα εν μας φέρονται όπως θα θέλαμε? Τζιαι γιατί αμα μας φέρονται όπως θα θέλαμε πέρνουμε τους για δεδομένο τζιαι επαναπαυόμαστε? Νομίζω εν ο σκορπιός που φταίει. Εν το πιο εγωιστικό ζώδιο. Ή φταίει το οτι έπεσα που την παρπατούσα που ήμουν μωρό. Ενηξέρω εν δύσκολη η απάντηση σε τούτα. Όποια τζιαι να είναι όμως ξέρεις κάτι? Με κάτι τέθκια ψυχολογικά τεστ μια κατα τα άλλα αδιάφορη μέρα επήρεν άλλην αξία...