Ρεζίλι - Update

Επειδή εθκιέβασα την Joy Tears που είπεν οτι γράφουμε μόνο τα καλά που μας αφορούν (κάτι έτσι τεσπα), τζιαι επειδή εν Παρασκευή τζιαι επειδή το παιχνίδι με τα 7, sorry ενηξέρω ποιος το σκέφτηκε, αλλά ήταν νάκκον τσιόφτα, τζιαι επειδή γενικά τα παιχνίδια έχουν χάζι εσκέφτηκα νέο παιχνίδι: Το ρεζίλεμα. Ο κάθενας αν θέλει να παίξει πρέπει να γράψει μιαν ιστορία που τη ζωή του στην οποία ερεζιλέυτηκε πολλά. Τζιαι όι το να κάμεις κακκά πάνω σου οταν ήσουν ενός χρονού στην παραλία εν μετρά.
Θα κάμω την αρχή (αμανα μου τωρά εν θα ήταν ρεζίλι να ρεζιλευτώ εγώ τζιαι να μεν ακολουθήσει κανένας?.. οκ κίνητρο: o blogger με το μεγαλύτερο ρεζιλίκι παίρνει δώρο έναν αντικολλητικό τηάνι τζιαι μια φίζα χαλλούμια) εγώ που είμαι τζιαι αχάπαρη τζιαι ούτως η άλλως εν με παίρνει κανένας σοβαρά.

Η ιστορία ξεκινά στη δευτέρα γυμνασίου, που ήμουν λιο τσιμπημένη με έναν συμμαθητή μου που είσιεν γαλάζια μάθκια. Τζείνος ήταν λιο που σου νέφκω που πάεις, κοινώς εν ήξερεν οτι υπάρχω. Μια νύχτα σε ένα πάρτυ της τάξης κάτι έπαθεν ο Ερμής μου τζιαι που μονίμως ανάδρομος, εμπήκε σε τροχιά ζεφκαρώματος. Τουτέστιν εζήτησε μου να χορέψουμε slow. Το να χορέψεις slow τότε ήταν σαννα σε ζητούσε σε γάμο ασπούμεν. Μιλούμε για τόση μαλακία. Τεσπά, εγώ που ήμουν μιτσιά, αθώα, άφκαρτη τζιαι λιο πασιουρτούα άρχισα να τρέμω σαν το ψάριν που είδεν τηάνιν. Μιλώ σου ως τζιαι η τζιεφαλή μου έτρεμεν. Εν υπήρχεν έτσι πράμαν. Φυσικά τζείνος εκατάλαβεν το τζιαι που τότε εθεωρησεν με too weird τζιαι περιττό να πω οτι η επικοινωνία μας επήεν που το "θέλεις να χορέψουμε" στο "σύρτα πράματα σου λιον πάρατζιει".
Anyway κρατούμεν το πουπάνω τζιαι πάμεν μερικά χρόνια μετά. Τελειώνω τες σπουδές μου, τζιαι είμαι στην φάση που γυρέφκω μάταια δουλειά. Ο χρόνος περνά, τζιαι καταλήγω να τηλεφωνώ σε κάθε friggin αγγελία που βλέπω μπροστά μου (καλάν τζιαμέ που εζητούσαν καλουψιήν εν απαντούσα). Η πλέον σουρρεαλ ήταν μια που μιαν εταιρεία σοβαρή τάχατες που εγύρεφκεν άτομα να ασχοληθούν με το τμήμα marketing. Καμία σχέση με marketing η σπουδή μου βέβαια, αλλά στην αστοσιά φελά τζιαι το χαλάζι. Πιάνω τηλέφωνο που λαλείς τζιαι κλείουν μου ραντεβού για την επόμενη μέρα. Εγώ που ήμουν μιτσιά, αθώα, άφκαρτη αλλά παστή πλέον, εν έβαλα στο νου μου τίποτε το κακό. Το επόμενο πρωί, ντύνουμαι, σάζουμαι τζιαι πάω να έβρω την σοβαρή εταιρεία που θα με κάμει marketing expert.
Το πρώτο σοκ έρκεται με το που βρίσκω το κτίριο. Μια πολυκατοικία του μαύρου χαμου με κάτι παραθκιάνταλα πορτοκαλί κάγκελα μπροστά. Τα γραφεία της σοβαρής εταιρείας ήταν στο ισόγειο. Βασικά ήταν ένα μεγάλο όφκερο δωμάτιο με ένα μικρό γραφείο που εκάθετουν μια περίεργη φκιόλα που εμάσαν πίσσα τζιαι έπινε φραπέ τζιαι θκιο άλλες πόρτες κλειστές. Είπε μου να κάτσω να περιμένω να έρτει ο instructor μου ημίσιη. Το που θα κάτσω ενεκατάλαβα, καρέκλες εν είσιεν, αλλά τέσπα λια λεπτά μετά, εμπήκεν μέσα ένας περίεργος τύπος πολλά ηλιοκαμένος, ερώτησε με αν είμαι έτοιμη (για τι πράμα?) άνοξεν την μια κλειστή πόρτα, έπιασε μιαν παλάσκαν τζιαι είπε μου εφύαμεν. Ετόλμησα σε τζείνο το σημείο να ρωτήσω που πάμεν διότι ήταν ορατό το ενδεχόμενο να με πάρει σε ένα απόμερο ακάμωτο, να με δολοφονήσει, να με κόψει κομματούθκια τζιαι να με βάλει μέσα στην παλάσκαν.
Τζιαι ενώ έκαμνα τέθκια happy thoughts, συμβαίνει το πλέον χειρότερο που το να με δολοφονήσει τζιαι να με βάλει στην παλάσκαν: η παλάσκα ήταν γεμάτη χτενιές, τες οποίες ο instructor επουλούσε door to door. Πριν προλάβω να αντιδράσω άρχισε να γυρίζει την γειτονιά τζιαι να πρήζει όποιον εθώρεν μπροστά του να γοράσει, τζιαι σαννα μεν έφτανε τούτο εσύστηννε με ως την νέα του συνάδελφο. Μιλώ σου να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Σιήλιες φορές να γίνω νεκροθάφτης σιόρ. Να γίνω σκουπιθκιάρης. Να γίνω βοθροκαθαριστης. Τζιαμέ που εσκέφτουμουν τρόπους διαφυγής (να του φατσιήσω τη τσάντα μου στην τζιεφαλή, να τον κόψω κομματούκια τζιαι να τον βάλω μέσα στην παλάσκαν?) συμβαίνει το ultimate ρεζίλεμα. Εμφανίζεται που το πουθενά μπροστά μας ο συμμαθητής μου, που μου προκάλεσε το τρεμουσιόν. Σιερετά με, εγώ θέλω να πεθάνω τωρά να δω τζιαι τον Άγιο Πέτρο πέρκι με βάλει σε κανένα τόπο που εν υπάρχει ούτε ζωντανός οργανισμός, ούτε καν φκιόρο, ούτε καν αμοιβάδα, τζιαι ο instructor της συμφοράς παίρνει (που να μην έσωνε) τον λόγο.
Μεν σου τα πολυλογώ, τζιαι να του κοττήσει με το ζόρι χτενιάν επροσπάθησε, τζιαι είπεν του το ιστορικό της σοβαρής εταιρίας (πριν 2 χρόνια επουλούσαν πικουτί, μετά κορσέδες για πασιές, μετά ττάππερ, μετά μπρελόκ, τωρά το μέλλον εν οι χτενιές), τζιαι οτι είμαι η νέα του συνάδελφος είπεν του, τζιαι οτι έχω μέλλον στο marketing.  Εαν υπήρχε ποττέ έστω τζιαι ένα 0,00000001% chance να μεν με θυμάται ως την βλαμμένη συμμαθήτρια του που έτρεμεν σαν το σπαστικό πάει εχασα την τζιαι τούτην. Θα με θυμάται σαν την βλαμμένη συμμαθήτρια του που έτρεμεν σαν το σπαστικό τζιαι εκατάληξε να πουλά χτενιές door to door.
For the record την σοβαρή εταιρεία εγκατέλειψα την με συνοπτικές διαδικασίες. Σε ένα σαντουιτσάδικο που επήαμεν με τον instructor, είπα θέλω να πάω τουαλέτα τζιαι έφυα που την πίσω πόρταν. Έκαμα ένα μήνα να ξαναπαντήσω τηλέφωνον...

Μάλιστααα. Είμαι η αχάπαρη και είμαι καλά. Καρτερώ τα δικά σου ρεζιλέματα Neerie, Sike, Invictus, Mana, Ouf, Πρασινάδα, Postbabylon, Antichriste, Eolica κλπ κλπ.

***Update: Ok game over. We have a winner. Ντα μπορεί να εν λαφαζανιά, αλλά εν βγαλμένο μέσα που την ζωή. Να πέσει η φίζα σε βάθρο τζιαι φωταγωγημένη παρακαλώ. Το τηάνι πάει δαμέ τιμής ένεκεν.
Οι υπόλοιποι συνεχίστε τες προσπάθειες τζιαι πάλε δαμέ είμαστεν.