Remains of the summer

Merhaba. Ηνταμπου γίνεται δαμέ σιορ? Επιάμεν αράχνες η ακόμα? Τεσπά. Το καλοκαιρι μου (το δικό μου όι τζείντου ανυπόθετου) ετζοίλησεν πολλά γλήορα. Απελπιστικά γλήορα. Ετσι γίνεται αμα εν δουλεύκεις υποθέτω.

Φέτος εν η μοναδική χρονιά εδώ και πολλή καιρό που εχόρτασα θάλασσα. Επήρα τζιαι ποτζείνο το sexy μαύρισμα τζιαι ούλλοι λέουν μου οτι εν γαμάτο τζιαι κορτώνω. Τωρά φυσικά εμπήκα στο κάτεργο πάλε τζιαι θα αρχίσω να ξοβάφω :@

Ηταν ωραία γαμώτο. Απλά να κάθεσαι, να μεν έσιεις έννια πλέον αν κάποιος επνίηκεν/εκάτάπιε καμιά πέτρα/έκαμε κακκά πάνω του/έδερε κανένα λουόμενο. Ετσι για να έχουν τζιαι οι γονιοί μιαν ελπίδα. Τα μωρά έπρεπε να γενιούνται 7χρονα μονοφατσιάς. Οι πιο κάτω ηλικίες εν καθαρά τεστάρισμα του νευρικού συστήματος. Φυσικά εν ελείπαν οι καφκάδες του τύπου "μεν μου πιάνεις τη μάσκα μου", "αν ξανατζήσεις πάνω στη γρανίτα μου θα τηλεφωνήσω της αστυνομίας" και λοιπά χαρωπά, αλλά δεν βαρκέ nobody's perfect.

On a happier note, η παραλία που επήαιναμε ήταν 100% οικογενιακή. Πιο οικογενιακή εν γίνεται βασικά. Ούλλο μαμάδες σε πρόθυρα νευρικής κρίσης είσιεν΄, παπάδες με σκεμπέ τζιαι χωρίς που έπιναν την μπύρα τους αμέριμνοι, τζιαι μωρά κάθε ηλικίας που εν εκάθουνταν ένα τοπο. Τζιαμέ μιαν ημέρα έκαμε την εμφάνιση της μια τύπισσα δίμετρη ξανθή topless τζιαι με μαγιώ string ofcurse. Aσπούμεν έλεος. Να πάει σε καμιά παραλία τύπου μπάτε μαντράχαλοι αλέστε καταλάβω το. Αλλά ίσια τζιαμέ ρε κουμπάρε? Το αστείο της κουβέντας είναι οτι εν εφκάλαν τα μάθκια τους πάνω της οι παπάδες (ήταν πολλά busy μετρώντας τες τρίσιες της σκεμπές τους I quess) αλλά τα μωρά.

"μάμα τζείνης της κοπέλας φαίνουνται τα βυζάκια της!"

"ε οκ αγάπη μου αλλά ενεν ανάγκη να την βλέπεις συνέχεια"

"μάμα τζιαι τα δικά σου εν έτσι μεγάλα?"
"τι λαλείς ρε της μάμας εν μιτσιά, τούτης δαμέ εν τεράστια"

"πηαίνετε τζιαι οι δύο στο δωμάτιο σας τωρά!"

Μιαν άλλη μέρα ήρτεν παραλία ο Freddie Mercury! Μα το Θεο α, ήμουν έτοιμη να πέσω στα 4 τζιαι να αρκέψω μετάνοιες. Ηταν φτυστός μιλούμε. Με το μουστακούδι, κορτωτός κορτωτός, ήταν τζιαι γυαλιστερή η φάτσα του, εφόρεν τζιαι ένα μαγιώ ποτζείνα τα καραπουστίσιμα τα εφαρμοστά, μιλώ σου έπαθα. Το απόλυτο ξενέρωμα ήρτε να με προσγειώσει απότομα λίγη ώρα μετά άμα τον άκουσα να παραγγέλλει μιαν "πύρα τσακρί τζιαι καμιάν κούννα" που το μπαρ. This is not the way i pictured την εναρμόνιση μου με τα μεταφυσικά ποτέθκια.

Α στην παραλία είδα τζιαι μιαν τύπισσα που θα μπορούσα να ορκιστώ οτι εν η Sike. Ή τουλάχιστον έτσι όπως την έχω πλάσει με το νου μου (δηλαδή καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Είσιεν τζιαι δύο ΄μωρά μαζί της το ένα εβούραν το τάπισων, το άλλο ήταν καροτσοποιημένο, ε καταλαβαίνεις. Ηθελα να πάω να της μιλήσω, αλλά μετά εσυνειδητοποίησα πόσο χαντό ακούεται το "γεία σου μήπως είσαι η sike?" τζιαι έκατσα φρόνιμη.

Την πρώτη μέρα των διακοπών, αποφάσισα να καθαρίσω το σπίτι. Ενηξέρω τι κατάρες μου έβαλεν η Ιβάνα της Neerie αλλά πρώτα έπεσε το ταγκούδι με την χλωρίνη πάστο πόην μου τζιαι έλυσε μου το, μετά έχλιασα πάνω στα σφουγγαρισμένα τζιαι έφαα την σιηστή χαμε, τζιαι μετά σαν έτριφα το μπάνιο εχτύπησα πάνω στη βρύση. Με λία λόγια έγινε η ζάμπα μου πουά. Την επομένη επήαμε θάλασσα με ένα πρηχτικό ζευκάρι ψυχολόγων (μεν τα ψάχνεις). Δαμέ να ανοίξω μιαν παρένθεση τζιαι να πω οτι εν τους μπορώ με τίποτε τους ψυχολόγους τζιαι γενικά τους ανθρώπους που αναλύουν τα πάντα σε σημείο αηδίας. Η ζωή εν απλή σιορ, αμα εν γουστάρεις να μιλάς πολλά εν σημαίνει είχαν σε καταπιεσμένη οι γονιοί σου, ούτε αμα μιλάς πολλά έσιεις πολλά ψυχολογικά issues μαζεμένα, ούτε αμα τρώεις 2 παγωτά την ημέρα σημαίνει μειώνει σε ο θκιός σου που την τρασιηπέδουλα. Μεν σου τα πολυλογώ, αμα με είδα με την πουά ζάμπα, επέμεναν οτι με έδερε ο κύριος αχάπαρος, αλλά επειδή είμαι κλειστός χαρακτήρας τζιαι εν εξωτερικεύομαι εύκολα, κρατώ το μέσα μου τζιαι πρέπει ντε τζιαι καλά να μιλήσω για τον ξυλοδαρμό μου τζιαι να το φκάλω που μέσα μου. Ματαια εγώ να εξηγώ οτι μου επιτέθηκε ιπτάμενη χλωρίνη, ατού τζείνοι. Πρέπει να μιλήσω σε καποιον τζιαι πρέπει να μιλήσω σε κάποιον. Τελικά ενηξέρω αν έπεισα κανέναν τους, μάλλον θα πιστέφκουν οτι τζιαι η ελιά που έχω πάνω στη ράσιην εν που κανένα αναμένο τηάνι που επροκλήθηκε. Βασικά χέστηκα. Εν θα με πελλάνουν εμένα με το ζόρι. Καταφέρνω τα τζιαι μόνη μου...

 

P.S: εντελώς συμπτωματικά, το blog κλείνει 3 χρόνια υπαρξης σήμερα. Νιώθω βαθύτατα συγκαμέ.. εεε συγκινημένη ήθελα να πω τζιαι πάνω σε τούτη τη χαρά τζερνώ σας ξεροτήανα.