Του στρατού τα γκαστρώματα

Σήμερα ξύπνησα που τες 5. Μάλλον με ξύπνησαν που τες 5. Ναι ναι. It was that day of the year. Η μέρα που πάει στρατό ο κύριος αχάπαρος. Εδώ και τρείς βδομάδες τον ακούω να μιλά για τούτην την ημέρα. Πως θα πιάσει άδεια που την δουλειά, πως θα πρέπει να βρει την παραλλαγή που την επέταξε που τα πέρσυ στο πυρ το εξωτερον, πως βαρκέται να οδηγά πρωί ξημέρωμα στην άλλη άκρη της Κύπρου τζιαι πως γενικά προτιμά να κατεβάζει τα σκουπίθκια παρά να υπηρετεί την μητέρα πατρίδα.
Πριν 2 μέρες άρχισε η προετοιμασία. Έπλυννα και σιδέρωσα την παραλλαγή, βρήκα τα άρβυλα και του τα μπογιάτισα, βρήκα ακόμα και το κράνος. Ο κύριος αχάπαρος είπε πως δεν το χρειάζεται, πράμα που ενθουσίασε τον αχάπαρο junior γιατί το βρήκε εξαιρετικό για να το κάμει γκαράζ για τα αυτοκινητάκια του. Είπα να του θυμώσω να μεν χρησιμοποιά τόσο επιπόλαια τον εξοπλισμό της πατρίδας μας. Μπορεί κάποια μέρα να το χρειαστεί το κράνος. Μπορεί ας πούμεν να πάει κάπου για φαί τζιαι να μεν έσιει τόπο να βάλει το dog food. Να μεν υπάρχει ενα εν δυνάμει τάππερ stand by? Ο κύριος αχάπαρος είπε πως συμπεριφέρουμαι χαντά τζιαι δεν γνωρίζω τα πάνδεινα που περνά ένας άντρας κατά την διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, αλλά και μετέπειτα όποτε πιάσει το χαρτούι για να παρουσιαστεί. Εγώ του υπενθυμησα οτι γέννησα με φυσικό τοκετό 4μιση κιλά μωρό τζιαι οτι ξυπνούσα κάθε νύχτα 3 φορές επί ενα χρόνο για να το ταίζω (η αχάπαρη junior ήταν παστή τζιαι εν εξυπνούσε την νύχτα - αν θέλεις να κάμεις μωρά κανόνισε να φκουν κόρες). Έκείνος απάντησε ξεδιάντροπα πως κάθε νύχτα επί ξέρω γω πόσους μήνες έφκαλλε σκοπιά μέστο τρισανάθεμαν. παρόλο που είχα απάντηση έτοιμη εσιώπησα.
Με αυτά και με αυτά, που το μαύρο χάραμα παίζει το ξυπνητήρι. Ο στρατιώτης πρέπει να πάει στον πόλε... εμμ... να παρουσιαστεί θέλω να πω. Ξυπνά αναπόφευκτα και εμένα. κάμνω καφέ και για τους δύο μας τζιαι ρωτώ τον αν πρέπει να συμβάλω στην δύσκολη τούτην ώρα και σε τίποτε άλλο. Μπορεί να πρέπει να αρχίσω να μπλέκω κλάτσες ας πούμεν. Μπορεί να πρέπει να οργανώθώ τζιαι με άλλες συζύγους να γράφουμε συνθήματα με σπρέι για το Αποέλ τζιαι την Ομόνοια. Μπορεί κάτι να χρειάζεται τελοσπάντων. Ο κύριος αχάπαρος όμως εθύμωσεν. Είπε μου πως τον περιπαίζω τζιαι πως ο στρατός ενεν εύκολη υπόθεση όπως νομίζω εγώ η αχάπαρη.
Εσκέφτουμουν όσα είπε στην διάρκεια της ημέρας. Μπας και είμαι πολλά επιφανειακή? Μπας και βλέπω μόνο την κωμική πλευρά των πραγμάτων? Μπας και είμαι επιπόλαιη?
Τζιαι έχοντας αυτά στον νου πιάνω τηλεφώνημα απο το μέτωπο. Ή μάλλον νόμιζα πως ήταν απο το μέτωπο.
"Αχάπαρη να πιάσω σουβλάκια?"
"Καλαν γιε μου εσύ εν είπες πως θα ήσουν μέσα όλη μέρα?"
"Εεεε ετέλειωσα. Επήαμεν επαρουσιαστήκαμεν, επήαμε πουκάτω που μιαν τερατσιά να πούμεν τα νέα μας τζιαι να φάμε σάντουιτς τζιαι εξαπολύσαν μας. Εννα ξαναπάω του χρόνου... Ήξερες πως ο Κωστής εχώρησε την Μαρούλλα?..."

Αγαπητό μου μπλοκ, λατρεμένε μου αναγνώστη, έχω μιαν υποψία πως τον στρατό επινόησεν τον κάποιος αθκιασερός που ήθελε επειγόντως κοπάνα που την δουλειά για να φάει σάντουιτς πουκάτω που μιαν τερατσιά. ...read more ⇒

The birds and the bees

Η πιο περίεργη στιγμή στην ζωή ενός γονιού είναι η ώρα που το 7χρονο σου θα σε ρωτήσει από πού βγαίνουν τα μωρά. Τούτο μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή, σε ανύποπτο χρόνο που λαλούν, με αποτέλεσμα να σε πιάσουν εντελώς απροετοίμαστο τζιαι κατά συνέπειαν αμήχανο. Πρέπει όμως να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου τζιαι να έχεις έτοιμη μιαν απάντηση, που καταπροτίμησην να φκάλει νόημα τζιαι να μεν είναι απαρχαιωμένη. Αν λάβουμεν υπόψη την περιορισμένη έως ανύπαρκτη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση που είχαμε εμείς στους καιρούς μας, τότε τα πράματα περιπλέκονται γιατί δεν έχεις ρε παιδί μου τζιαι μιαν απάντηση τύπου sample να την τροποποιήσεις όπως εσύ νομίζεις τζιαι συνεπώς να την φκάλεις καθαρή.
Λέγαμε με τον κύριο αχάπαρο όταν έρτει τούτη η στιγμή να έβρουμε μιαν απάντηση οικουμενική, που να την δέχεται τζιαι η εκκλησία τζιαι η κυβέρνηση, τζιαι το διεθνές δίκαιο. Ωστόσο εν εξορτώσαμεν να το κάμουμε τούτο γιατί ο κύριος αχάπαρος επέμενε να δείξουμε στα αχαπαράκια εικόνες που το kama sutra ενώ εγώ προτιμούσα να τους πούμε πως μυρίζουμαστεν τον κρίνο. Μέση λύση του τύπου κάμνω τες στάσεις τζιαι έχω δίπλα μου τον κρίνο έτοιμο σαννα μεν εκολλούσε, οπότε είπαμε ότι σε όποιον πέσει ο κλήρος να φκάλει το φίδι που την τρύπα, θα αυτοσχεδιάσει, τζιαι θα αναγκαστεί τζιαι ο άλλος να συμφωνήσει.
Το φίδι όπως φαντάζεσαι έπεσε σε εμένα (ακατάχνωτα) τζιαι έπιασε με εξ απροόπτου. Οδηγούσα μέστην κίνηση, έβρεχε καρεκλοπόδαρα, το τζάμι ήταν θολό τζιαι η αχάπαρη junior αποφάσισε να λύσει τες υπαρξιακές της απορίες εδώ και τώρα. Τι κάμνεις λατρεμένε μου αναγνώστη σε έτσι περίπτωση?
Σενάριο no 1: Σαντανώνεσαι τέλια, βρίζεις, πουμέσα σου εννοείται, την ώρα τζιαι την στιγμή που έσπασεν το προφυλακτικό, φέφκει σου ο έλεγχος του αυτοκινήτου, τζιαι καρφώνεις ομοιόμορφα στον προφυλακτήρα του μπροστινού σου. Ταυτόχρονα εύχεσαι να είχες πληρώσει την ασφάλεια ζωής που άφηκες να εκκρεμεί εδώ και μήνες, τζιαι εξηγάς στην αχάπαρη junior ότι τα μωρά πέφτουν που τους προφυλακτήρες των αυτοκινήτων.
Σενάριο no. 2: Φκάλεις που το συρταρούιν του αυτοκινήτου το manual που σου εδώκαν τότε που εγέννησες με τίτλο «μανάδες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης», βρίσκεις το sex section τζιαι θκιεβάζεις το. Συγυρισμένες δουλειές.
Σενάριο no. 3: Πανικοβάλλεσαι (ναι τζιάλλο!) αρχίζεις να φωνάζεις τζιαι λαλείς στην αχάπαρη junior ότι τούτες ένεν κουβέντες που αρμόζουν σε μωρό της ηλικίας της τζιαι να επιστρέψει με τέτοιου είδους ερωτήματα άμα κλείσει τα 40.
Σενάριο no. 4: Μεινίσκεις κάγκελο, μέστην μέση του δρόμου, αλλά συνειρμικά σου έρκεται στο μυαλό το μάθημα φυσικής που έκαμες στο γυμνάσιο με την αμοιβάδα, οπότε με επιστημονικό τρόπο εξηγείς στην αχάπαρη junior πως κάποτε ήταν ένας σπόρος, που τον φύτεψαν στα κοτσιηνοχώρκα αλλά αντί να φυτρώσει πατάτα, φύτρωσε μωρό. Φυσιολογικές και λογικές εξηγήσεις, ξέρεις εσύ.
Σενάριο no. 5: Φκάλεις αφρούς που τα φκιά, καπνούς που το στόμα, τζιαι εξηγάς μεσα που τα δόντια σου (όσα σου έμειναν ναι) ότι κάποτε ήταν μια μελισσούλα, που τριγυρνούσε από λουλουδάκι σε λουλουδάκι και έπαιρνε την γύρη και την έκαμνε τερατσόμελο. Μετά επιστρέφεις στο σπίτι τζιαι κάμνεις μελομακάρονα για να εμπεδωθεί τζιαι πρακτικά η απάντηση σου.
Σενάριο no. 6: Παίζεις πουρού στον τύπο που περπατά στο πεζοδρόμιο, βάλεις τον μέστο αυτοκίνητο τζιαι δείχνεις την πράξη στο παιδί σε όλο την το μεγαλείο. Μετά κυκλοφορείς με φερετζιέ, τζιαι το μωρό πιάνει σου το το γραφείο ευημερίας, γεμάτο ψυχολογικά τραύματα.
…. Τζιαι αφού έτσι πελλάρες πέρασαν αστραπιαία από το μυαλό μου, το μόνο που κατάφερα να πω ήταν «πόψε που θα πάμε σπίτι θα σου εξηγήσει ο παπάς σου». And so he did. Τζιαι μάλιστα χωρίς τα copy που το kama sutra. Ευτυχώς άκουε τζιαι ο αχάπαρος junior τζιαι έτσι ο προφυλακτήρας κάποιου αυτοκινήτου μπορεί για την ώρα να νιώθει ασφάλεια. ...read more ⇒

Έχω το X Factor

Όταν γεννήθηκα ήμουν 6 κιλά. Με έβγαλαν με χίλια ζόρια με καισαρική και ήμουν το πιο άσχημο μωρό από καταβολής κόσμου. Η μάνα μου όμως με υπεραγαπούσε και με φώναζε χαϊδευτικά «αχαπαρούλα».

«Αγαπημένη μου αχαπαρούλα,
Τώρα που τα κατάφερες και μπήκες στο πάνθεον του blogger(που ανάθεμαν τζιαι αν ξέρω τι είναι) δεν θα μπορούσα να κρύψω την υπερηφάνεια που νιώθω που είμαι μάνα σου. Περπατώ κορδωτή στον δρόμο και όλοι με αναγνωρίζουν πως είμαι η μάνα της αχάπαρης που έχει blog. Εγώ τινάζω το κεφάλι αγέρωχα και παίρνω ύφος πέρτικας κακκαριστής και τους λέω ευχαριστώ και στα δικά σας. Σου εύχομαι να έχεις πάντα έμπνευση, να κάμνεις τον κόσμο να χαμογελά με τες πίπες που γράφεις και να κρατήσεις την δίαιτα σου γιατί ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος. Δεν θέλει και πολύ καμιά ανορεξική να σου φάει την δόξα. Σε αγαπώ κόρη μου και να θυμάσαι πάντα πως το κρεβάτι σου στο σπίτι έπιασε το ο αδερφός σου γιαυτό μεν διανοηθείς να επιστρέψεις.
Η μάνα σου»

Η αγαπημένη μου μητέρα. Μου λείπει τόσο πολύ τώρα που μένω 5 λεπτά από το σπίτι της. Έχω από το πρωί να την δω και να φάω το λατρεμένο πρόγευμα που μου κάμνει. Ότι κάμνω σε τούτο το blog το οφείλω σε αυτήν.
Ονειρεύομαι έναν κόσμο όμορφο, αγγελικά πλασμένο, με μωβ δεινοσαυράκια να πετούν χαρούμενα κάτω από τον ζαχαρένιο ουρανό. Θέλω όλοι οι άνθρωποι να είναι καλά, να χαμογελούν και να γίνουν ένα με την σχιζοφρένια μου. Θέλω παγκόσμια ειρήνη, θέλω πεζούνια κατοικίδια, θέλω όλους τους πρόσφυγες στα σπίτια τους, θέλω τζιαι τον γιο του Κωστή του χασάπη. Είμαι ευτυχισμένη που είμαι εδώ. Είμαι εδώ για να μείνω και να σας ταξιδέψω μακριά στην Γουαδελούπη, το Ουζμπεκιστάν και την Βιλαρίμπα που ακόμα μαγειρεύουν. Ψηφίστε με το έχω ανάγκη. Η αχάπαρη σας.

Υ.Γ Θα κόψω την πολλύ τηλεόραση μετά που τούτον υπόσχομαι. ...read more ⇒

Αγρότης μόνος ψάχνει

Σας υποσχέθηκα ανανεωμένο zapping με όλες τις νέες εκπομπές της tv, αλλά λόγω έλλειψης χρόνου (διότι μεταξύ άλλων πρέπει τζιαι να δουλέψουμεν) θα αρκεστούμε σε μιαν εκπομπή που καπάκωσε (κατά την ταπεινή γνώμη μου) όλες τις άλλες. Γιαυτόν εν μας κόφτει, προς το παρόν, ποιος έσιει το x factor, ποιος κάμνει τα καλλύτερα κουπέπια τζιαι ποιος λυγίζει καλλύτερα πηρουνομάχαιρα.
Κόφτει μας πάρα πολλά όμως ποιος αγρότης θα έβρει γυναίκα. Διότι το θέμα πλέον εν εθνικό, τζιαι δεν δέχουμαι να έχουμε υπογεννητικότητα στην ύπαιθρο, διότι οι επόμενες γενιές δεν θα βρίσκουν φρέσκο γάλα παντελάκη στα σούπερμαρκετ τζιαι θα αναγκαστούν να το αντικαταστήσουν με χαπούθκια. Τζιαι σαν μάνα που είμαι ανησυχώ.
Στο θέμα μας όμως, τζιαι οφείλω καταρχήν να πω στον Γιάννη που την Βοιωτία, ότι εν πολλά τυχερός που είμαι παντρεμένη με μωρά, αλλιώς θα επάθαινε το ερωτικό ντελίριο της ζωής του (at least for one week. Μετά εν εγγυούμαι τίποτε).
Τεσπά, για όσους δεν έτυχε ως τώρα να παρακολουθήσουν την εκπομπή, να πούμεν ότι η ιδέα είναι η ευτυχής αποκατάσταση 10 αγροτών. Μετά από μια εισαγωγική εκπομπή που μάθαμε ποιοί είναι και η σκούφια τους από πού κρατάει, οι ενδιαφερόμενες κλήθηκαν να τους στείλουν γράμματα από τα οποία διάλεξαν αυτές που τους τράβηξαν περισσότερο την προσοχή, για να συγκατοικήσουν για μια βδομάδα. Αφού γνώρισαν τις 5, κατέληξαν σε δύο. Ετυλίξαν τους τες, εβάλαν τους τζιαι φιόγκο τζιαι ξεκίνησε το action.
Υπήρξε φάση της ζωής μου που τρελαινόμουν με την ιδέα της ζωής στην ύπαιθρο. Με την ιδέα το τονίζω. Ειδικά όταν άρχισε να σοβαρέφκει η σχέση μου με τον κύριο αχάπαρο και έγινε μέρος της καθημερινότητας μου η χούντα, το να τα πάρω όλα και να φύγω, ακουγόταν ιδιαίτερα ελκυστικό σαν σκέψη. Φανταζόμουν να ερχόταν ο κύριος αχάπαρος με το άλογο σαν καθόμουν στην βεράντα με την χούντα, να με άρπαζε και να καλπάζαμε μαζί στο ηλιοβασίλεμα. Σε τούτο το σκηνικό υπήρχαν μερικά προβλήματα όπως το γεγονός ότι ενεξαναφκήκα πάνω σε άλογο τζιαι το πιο πιθανόν θα ήταν να τες έτρωα χαμέ τζιαι μετά που 10 χιλιόμετρα να το έπαιρνε χαπάρι ο κύριος αχάπαρος αλλά τούτο δεν με πτοούσε. Η ύπαιθρος ήταν τόπος χαλάρωσης για μένα και απόλυτης ηρεμίας…
Εξού και το γεγονός ότι βρίσκω πολλά ενδιαφέρον τούτο το ριάλιτι, αλλά επίτρεψε μου να έχω σοβαρές αμφιβολίες καταπόσον θα καταλήξει κάπου τούτη η ιστορία. Πόσο μάλλον σε κάτι σοβαρό. Όχι γιατί γίνονται όλα on camera, αλλά γιατί ο γάμος είναι πολλά σοβαρή υπόθεση από μόνος του. Σκέφτου τώρα να πρέπει για να αποκατασταθείς να παρετήσεις την ζωή σου, την δουλειά σου, να είσαι μακριά από την οικογένεια, τους φίλους σου τζιαι να ζεις στην ύπαιθρο. Ακούεται ωραίο τζιαι ρομαντικό σαν ιδέα αλλά does it actually work? Did it ever work for someone? Σαφώς τωρά βλέπουμε τα ωραία της υπόθεσης. Τα ρομαντικά δείπνα, που εκείνος μαγείρεψε, δίπλα από το τζάκι, την ηρεμία, την ομορφιά του τοπίου, τον πρώτο ενθουσιασμό. Μετά όμως που θα σβήσουν τα φώτα τι γίνεται? Έσιεις την εντύπωση πως ο Γιαννής που την Βοιωτία (που είναι και γαμώ το μωρό, εξαναείπα το?), θα εξακολουθήσει να έρκεται σπίτι να σου μαγειρεύει αστακομακαρονάδα τζιαι να σου σερβίρει κρασί? Ή έσιει chance να μεν σε βάλλει να σκουπίζεις τα σκατά των κατσέλλων του (που με ενδεχόμενο γάμο θα γίνουν τζιαι δικές σου κατσέλλες τυχερή!)?
Παρακολουθώντας τούτες όλες τες γκόμενες που έσπευσαν να κόψουν χιλιόμετρα για ένα πούτσο (?), καταλάβεις πως οι μισές εν έχουν χαπάρι τι παν να κάμουν, τζιαι που τες άλλες μισές οι παραπάνω εν τζιαμέ γιατί έσιει κάμερες, γιατί επεθύμησαν ταξιδάκι, ή γιατί εν εξαναρμέξαν κατσέλλα τζιαι εβάλαν στοίχημα με τες κολλητές τους ότι μπορούν. Μπορεί να έχω λάθος, τζιαι έστω τζιαι ένας που τούτους τους τύπους να βρει μια γυναίκα που να ζήσει μαζί της κάτι όμορφο, τζιαι που, γιατί όχι, να κρατήσει κιόλας. Τούτο θα ήταν μεγάλη επιτυχία της εκπομπής κατ’ εμένα.
Σκέφτου όμως πόσο δύσκολη εν η ζωή για έναν αγρότη. Εν μια δουλειά τζιαι έναν lifestyle που εν μπορεί να το κάμει οποιοσδήποτε ενεν? Ε με τούτη την λογική βρίσκω το άδικο να έρκεται η κάθε ξιπασμένη «πολίτισσα» να παίξει με τες τσούρες του για μιαν εφτομάδα τζιαι μετά να τον κλάσει κανονικά. Τζιαι άτε μετά να έβρεις παρηγοριά στα ψητά της μάμας τζιαι τα κακαρίσματα των ορνίθων…
Καλώς ή κακώς, η εποχή της Λώρας στο μικρό σπίτι στο λιβάδι πέρασε ανεπιστρεπτί. Η ίδια η Λώρα μεγάλωσε. Τώρα παίζει ρόλους συζύγου και μάνας που εργάζεται σε πολυεθνική. Και δεν της αρέσουν πλέον τα άλογα και οι κατσέλλες. Αμφιβάλλω αν έχει καν κατοικίδιο.
Τζιαι με αυτά στο μυαλό, έρχεται το ερώτημα, μάλλον τα ερωτήματα: μέχρι που μπορείς να φτάσεις για έναν έρωτα? Πόσα είσαι διατεθειμένος/η να δώσεις? Πόσα είσαι διατεθειμένος/η να αφήσεις? Θα παρατούσες την ζωή σου τζιαι κατασυνέπειαν το βόλεμα σου για να είσαι με έναν άνθρωπο μέσα στην φύση? Με το χέρι στην καρδιά και μιλώντας εκ του ασφαλούς εν θα το έκαμνα. Εν ξέρω αν είναι επειδή ζω τον γάμο με όλα τα υπέρ και τα κατά του καθημερινά τζιαι ξέρω πως αν τον ζούσα στην ύπαιθρο οι δυσκολίες θα ήταν ακόμα περισσότερες. Αυτό που ξέρω είναι ότι αυτό που φαντάζει όμορφο σαν εικόνα εν πολλά δύσκολο τζιαι μη αναστρέψιμο στην πράξη…. This is me now… Εσύ όμως? Θα το έκαμνες? ...read more ⇒

Κοσμικότητες

Και να περάσουμε σε άλλα κοινωνικά δράματα…
Πριν 2-3 χρόνια διάβαζα σε ένα περιοδικό (ξέρω το πρέπει να τα κόψω τα περιοδικά, αλλά έλα που στο κομμωτήριο δεν έχει Coelho πρόχειρο?!) την συνέντευξη μιας κοσμικής κυρίας από την Λευκωσία, που εξιστορούσε με πόνο το δράμα που περνούσε τότε. Εν ολίγοις η εν λόγω κυρία, ζούσε μια ονειρεμένη ζωή σε ένα τρίπατο σπίτι – βίλα στον Αρχάγγελο, είχε δύο πανέμορφα παιδάκια, έναν πανέμορφο και επιτυχημένο σύζυγο, μιαν μαυρού να της κάμνει τες δουλειές του σπιτιού, μιαν γκαρνταρόμπα γεμάτη Calvin Clain, Gaudier και Versace, ένα σκύλο από τζάκι, μια bmw τελευταίο μοντέλο και μια καλή θέση σε τράπεζα. Όλα πήγαιναν ρολόι, την καλούσαν σε όλα τα κοσμικά παναύρκα, πόζαρε με νάζι στον φακό του κάθε ταλαίπωρου φωτογράφου της γενιάς των 700 ευρώ, τζιαι μετά ερωτούσεν τον με αγωνία πότε θα φκει στα περίπτερα το νέο τεύχος του Όμικρον. Ξαφνικά όμως, γίνεται η κρίση με το χρηματιστήριο και η κοσμική μας φίλη χάνει ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό. Βασικά χάννει τα όλα. Ότι είχε στην τράπεζα, ότι είχε σε ακίνητη περιουσία, όλα λαλώ σου – εκτός που το σπίτι που το χρωστούσε ακόμα. Τζιαι κάπου τζιαμέ ξεκινά το δράμα της. Με πόνο ψυχής απολύει την μαυρού, τζιαι αναγκάζεται σαν άλλη σταχτοπούτα να πέσει στα πατώματα (με το ακριβό κεραμικό πρέπει να συμπληρώσω). Να σφουγγαρίζει μόνη της. Να μαγειρεύει μόνη της. Να συντηρεί το σπίτι μόνη της. Το τρίπατο σπίτι α! μπορείς να το διανοηθείς τούτον? Η μάνα της πάλε όχι, γιατί δεν μπορούσε να βλέπει το σπλάχνο της, που το μεγάλωσε με μπαλέτα και πιάνα και τα υπόλοιπα συναφή, να λιώνει πουπάνω που την σφουγγαρίστρα. Έτσι αντί της μαυρούς κτυπούσε η μάνα της 10ώρα στην πολυτελή βίλα, σκουπίζοντας και ξεσκονίζοντας.
Τούτο όμως εν ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα της κοσμικής. Το πρόβλημα της ήταν οι κοσμικές δεξιώσεις και τα πάρτυς. Που θα έβρισκεν λεφτά να πηγαίνει αφού με τον μισθό της ίσια που μπορούσε να ξοφλίσει την δόση της βίλας? Κομμωτήρια, νυχούδες, μακιγιέζ, ανανέωση της γκαρταρόμπας κάθε μήνα… άστα να παν. Πρώτη φορά στην ζωή της ασχολήθηκε με μικρότητες του τύπου «ελείψαν τα ευρώ». Και όμως στάθηκε κυρία. Στο ύψος της. Έκοψε την κομμώτρια και έβαλε μόνη της μπικουντί. Έκοψε την μακιγιέζ τζιαι επογιατίζετουν μόνη της. Έφκαλεν τζιαι τα νύσια τα ψεύτικα για να λανσάρει δήθεν ένα νέο επαναστατικό τρέντ. Τα ρούχα όμως? Τι θα έκαμνεν με τα ρούχα?! Στην αρχή εγόραζεν τα με πίστωση, γιατί υπήρξε τζιαι καλή πελάτισσα. Μετά όμως βρέθηκε να χρωστεί έναν καταραμένο, τζιαι να την πιάνουν τηλέφωνα να της τα ζητούν. Ήταν τζιαι Σεπτέμβρης, νέα σεζόν, είσιεν μούτρα να πάει στις δεξιώσεις με περσινά outfits? Βέβαια υπήρχε η λύση να κόψει τις εξόδους τζιαι να πουλήσει το σπίτι και να βρεί ένα πιο μικρό, αλλά τι θα πει ο κόσμος? Δεν θα την πυροβολήσει το social police? Όχι μόνο θα την πυροβολήσει, κεϊμά θα την κάμει. Τζιαι παρά να την πυροβολεί ο κόσμος προτιμούσε να πεθάνει. Ή τουλάχιστον έτσι δήλωνε τότε…
Δεν ξέρω τι απέγινε η κοσμική μας φίλη, αλλά εμένα προσωπικά μου έκαμε τρομερή εντύπωση η συνέντευξη της. Δεν μπορούσα να διανοηθώ πως γίνεται ένας άνθρωπος να σκέφτεται τόσο πεζά. Να είναι τόσο πολλά ματαιόδοξος. Να βάζει πάνω από όλα την γνώμη του κόσμου. Σκεφτομουν πως έτσι άνθρωποι ποτέ δεν βρίσκουν την ευτυχία. Και πως είναι τόσο απίστευτα κουφό, να τα έχεις όλα αλλά πάλε να μεν είσαι ευτυχισμένος.
Οκ το παράδειγμα εν κάπως extreme τζιαι θέλω να πιστέφκω πως εν πολλά λίγοι οι άνθρωποι που σκέφτονται σαν τούτη την κυρία, αλλά σκέφτου λίγο πόσο τυχερός/η είσαι που έχεις την υγεία σου, μια στέγη πάνω που την κκελέ σου, ένα – δύο ανθρώπους που σε νοιάζονται. Τούτα ένεν αρκετά για να είσαι καλά, τζιαι να ξυπνάς κάθε πρωί με χαμόγελο? ...read more ⇒

Keep working

Copy - paste από την offsite:

"Όλοι οι εργαζόμενοι φτάνοντας στη δύση της καριέρας τους επιθυμούν να βρεθούν το συντομότερο δυνατό στη συνταξιοδότηση. Μήπως θα έπρεπε όμως να το ξανασκεφθούν; Σύμφωνα με μια νέα αμερικανική έρευνα, όσοι άνθρωποι μετά τη σύνταξη διατηρούν μια περιστασιακή ή μερική απασχόληση, παρουσιάζουν λιγότερες σοβαρές ασθένειες. Αντίθετα, η οριστική διακοπή της εργασίας μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα υγείας οδηγώντας ακόμη και στο θάνατο."


Ηθικό δίδαγμα: Σταμάτα να παίζεις joker, να αγοράζεις λαχεία τζιαι να ξικόψεις αμέσως απο τυχόν πλούσιους συγγενείς που ενδεχομένως να κληρονομήσεις. Η δουλειά εν υγεία. Η δουλειά εν ζωή. Χωρίς να δουλεύεις είσαι ένα τίποτα. Χωρίς να δουλεύεις κινδυνεύεις άμεσα. Πάω να βάλω υπερωρία. ...read more ⇒

Στην πολυκατοικία

Πρώτη φορά επήα σε meeting της πολυκατοικίας. Άλλες φορές ή που δεν με βόλεφκεν η ώρα, ή που εξήχαννα να πάω. Τες προάλες όμως μετά από ώριμη (?) συζήτηση με τον κύριο αχάπαρο καταλήξαμε πως σαν σοβαροί ένοικοι τούτης της ταπεινής πολυκατοικίας πρέπει να συμμετέχουμε στα κοινά τζιαι να εκφέρουμεν την γνώμην μας για ότι γίνεται, διότι άνθρωπος χωρίς άποψη ως γνωστόν ενεν άνθρωπος… Οκ οκ εβαρηθήκαμεν να μας αφήνουν ραβασάκια πουκάτω που την πόρτα για να πληρώσουμεν τον φαναρά που ήρτε να αλλάξει 3 λάμπες που πρέπει να εκάμναν 500 ευρώ η κάθεμια, τον σωληνάν που άλλαξε τες σωλήνες τζιαι έπιασε το μηνιάτικο του Οκτώμβρη, τον ασανσερά που για να το σάσει προχτές έθελεν μιαν εφτομάδα (οι πως το χρησιμοποιώ αλλά άτε έτσι για το γαμώτο) κλπ κλπ.
Πάω που λαλείς κουνιστή και λυγιστή πρωί του σαββάτου μισοτζημισμένη κιόλας γιατί εβάλαν το τζιαι που τες 8 το πρωί εάν είναι δυνατόν, τζιαι παρατηρώ πως είμαι η πιο νέα τζιαμέ. Οι υπόλοιποι όλοι άνω των 60. τουλάχιστον τούτον δικαιολογεί την ώρα, διότι αν βρεις συνταξιούχο που ξυπνά μετά τις 6μιση να μου τον φέρεις να του πιάσω συνέντευξη γιατί εν είδος προς εξαφάνιση. Περιμένοντας να αρχίσει η συζήτηση, ενημερώθηκα πως οι κυρίες είχαν ήδη προλάβει να κάμουν μακαρόνια του φούρνου, να καθαρίσουν το σπίτι που γωνιάς, τζιαι να ακούσουν τζιαι τα νεα που το ράδιο. Οι δε άντρες της παρέας, έκαμαν το μπάνιο τους, επιτήσαν μισό μπουκαλούιν attica, εφάαν english breakfast τζιαι αποστήθισαν τζιαι τον μισό φιλελεύθερο.
Τέλοσπαντων, συνάουνται ούλλοι σιγά σιγά, τζιαι αρχίζει η συζήτηση. Θα πούμε για την ενδεχόμενη αλλαγή του ασανσέρ. Στοπ, λαλεί η κυρία Μαρούλλα. Εγώ θέλω να σας πω για την πουπάνω μου, που άμα ποτίζει τες γλάστρες της τρέχουν τα νερά πάνω στην βεράντα μου. Σιγά σιγά κυρία Μαρούλλα της ψευτοθυμώνει η διαχειρίστρια. Τώρα θα πούμε για το ασανσέρ. Όχι επιμένει η κυρία Μαρούλλα, να έρτεται πάνω να δείτε τες ζημιές που μου έκαμαν τα νερά τζιαι να της κινήσετε αγωγή. Τέσπα κουτσά στραβά αποφύγαμε την επίσκεψη στης κυρίας Μαρούλλας, που εμαήρεψεν βαζάνια γιαχνί τζιήνην την ημέρα, αλλά θα φάμε σίουρα ούλλοι μήνυση από την αφεντιά της γιατί ενεν τζιαι 100% σίγουρη ότι τα νερά εν που το ακριβώς πουπάνω της διαμέρισμα. Μπορεί να έρκουνται τζιαι που το πουκάτω της που ξέρεις?
Η διαχειρίστρια κάμνει μια δεύτερη προσπάθεια να μπει επιτέλους στο ψητό. Διακότει την ο κύριος χαράλαμπος. Κάποιος αναίσθητος έπιασε του το parking τζιαι πρέπει πάραυτα να επέμβουμε όλοι για να πατάξουμε αυτό το έγκλημα που διαπράχθηκε πριν ένα μήνα σε βάρος του. Άλλη μισή ώρα ώσπου να εξιχνιάσουμε την υπόθεση.
Άλλη μια απελπισμένη προσπάθεια της διαχειρίστριας να αλλάξει το θέμα, βρίσκεται αντιμέτωπη με την κυρία Χαρίκλεια. Κάποιος εψάτζιεψεν τον κάττο της τζιαι πιστέφκει ότι εν κάποιος ένοικος της πολυκατοικίας που εν την κάμνει χάζιν. Επήα να εισηγηθώ να δώσουμε όλοι τα δακτυλικά μας αποτυπώματα μπας τζιαι βρεθεί ο ένοχος τζιαι κρούσουμεν τον στην πυρά με τις ξενέρωτες, αλλά εν με αφήκαν να μιλήσω. Ακόμα μισή ώρα χαμένη.
Στην τελευταία προσπάθεια τζιαι φαρμακερή, ο κύριος Αντρέας σηκώνεται να φύει νευριασμένος γιατί έχασεν τον πολύτιμο του χρόνο πάνω σε πελλάρες, τζιαι έχει ραντεβού για πιλόττα με τον Κωστή στο καφενείο. Κάπου δαμέ, η διαχειρίστρια μας ενημερώνει ότι χωρίς τον κύριο Αντρέα δεν είμαστε απαρτία τζιαι να ξανασυναντηθούμε το άλλο Σάββατο στις 8μιση τούτη την φορά. Η νεα ώρα εν αρέσκει της κυρίας Κούλλας, διότι εν θα προλάβει να φκει που την εκκλησία…


Συμπεράσμα πρώτον: Εν πρόκειται ο Χριστός να κατεβεί στην γη να ξαναπάω σε έτσι meeting.
Συμπέρασμα δεύτερον: Οι συνταξιούχοι κάθε μέρα τρων english breakfast.
Συμπέρασμα τρίτον: Εν καλά που λαλούν ότι όσο γερνά το πλάσμα πελλανίσκει.
Συμπέρασμα τέταρτον: Είμαστε πολλά τυχεροί που δεν μας κίνησαν αγωγή ακόμα επειδή αναπνέουμεν. ...read more ⇒