Λατρεμένε αναγνώστη βάλε το κράνος σου, έβρε την πανοπλία σου, πιάσε τζιαι το ξίφος σου (θα σου χρειαστεί σίουρα) τζιαι ετοιμάστου! Σε λίγες ώρες αρχίζει ακόμα μια μεγαλειώδης νύχτα για την μαρτυρική μεγαλόνησο! Σε λίγες ώρες ξεκινά το πιο καρακιτσάτο show από καταβολής κόσμου. Η επιλογή της Κύπρου για την φετινή Eurovision. Σαν αχάπαρη που είμαι νιώθω μιαν μεγάλη αγωνιά (not) μιαν ανυπομονησία (not) μια φούντωση (not) μια φλόγα (not). Είμαι σίγουρη τζιαι εσύ το ίδιο. Πάνω σε τούντην χαρά, αποφάσισα να κάμουμε έναν αφιέρωμα δαμέ στο blog τζιαι να θυμηθούμε ένδοξες στιγμές που έζησε η χώρα μας τα τελευταία 29, αν δεν κάμνω λάθος, χρόνια που συμμετέχουμε σε τούτον το άπειρου κάλλου(ς) παναήριν.
1981 – Island «Μόνικα»: Το αγαπημένο τραγούδι της μάνας μου. Το απόλυτο τραγούδι των ταξιδιωτικών πρακτόρων. 4 τύποι ντυμένοι με έναν περίεργο σατέν περιτύλιγμα δώρου. Ο ένας νομίζω εν ο Μοσχοβάκης πριν πάει στην λεωφόρο. Θυμίζουν λίον στήσιμο Abba. Παίζει στο τέλος να έκαμαν wild παρτούζα όταν καταλάθος μας ψήφισαν οι Ευρωπαίοι (μάλλον ήταν πιωμένοι τζιήνη την νύχτα) τζιαι τερματίσαμε 6οι. Εύγε! Άξιοι!.. Άτε ολάν! Beginers luck ήταν!
1982 – Αννα Βίσση «Μόνο η αγάπη»: Τραγούδι που ταιριάζει τέλεια σε όσους έχουν αυτοκτονικές τάσεις. Θα κάμουν τες φλέβες τους χαλκομανία δεν υπάρχει περίπτωση. Η Βίσση φαντάζουμε θα φκάλλει σπυράκια σαν βλέπει τον εαυτό της σε βίντεο που τζιήνην την νύχτα. Φήμες που θέλουν την κυρία Κατίνα την κομμώτρια να την χτένισε με μπικουτί μάλλον έχουν βάση.
1983 – Σταύρος Σιδεράς & Κωνσταντίνα « Η αγάπη ακόμα ζει»: Ζει ζει αλλά εσείς αγάπες μου είπετε να την ποσπάσετε μιαν τζιαι καλήν. Δεν βρήκα βίντεο που την συγκεκριμένη νύχτα, μόνο το βίντεοκλιπ που ακολουθεί την γνωστή πατέντα «διαφημιστικό του ΚΟΤ» που επικράτησε για πολλά χρόνια. Αν θυμούμαι καλά ο Σιδεράς έπαιζε κιθάρα καθισμένος σε σκαμπώ. Ελπίζω μόνο να καθόταν σε πολυθρόνα όταν έμαθε πως ήρταμε 16οι τότε. Μόνικα Μόνικα που είσαι?
1984 – Αντυ Πωλ «Αννα Μαρία Λένα»: Ααα δαμέ μιλούμε για λατρεία! I absolutely adore this song! Άκουσα πριν κάτι χρόνια πως ο μακαρίτης ο Κατσαμπάς σε συνέντευξη που πήρε από τον Άντυ τον ρώτησε γιατί φορεί σκουλαρίκι στο αυτί. Διότι ως γνωστόν εν έτη 1984 έτσι πράματα ήταν πρωτάκουστα, απαράδεκτα, ανεπίτρεπτα τζιαι λόγος να σε κάμουν σούπα τραχανά σε καζάνι λευκαρίτικο. Οι 3 τύπισσες που πλαισίωναν τον τραγουδιστή εκείνο το βράδυ ήταν όλα τα λεφτά με τζιήνον το χονολουλίστικο «ουουου» Μεγαλείο!
1985 – Λία Βίσση «Το κατάλαβα αργά»: Dear εμείς τα σαίνια που την αρκή σε πήραμε πρέφα αλλά άτε, άμα είσαι αδελφή της «απόλυτης» τα 5 λεπτά δημοσιότητας σου τα δικαιούσαι ενεν? Δαμέ δικαιούται τα η Αλεξανδράτου σ’εσένα θα κολλήσουμε? Η Λια εμφανίστηκε στην σκηνή με ένα άσπρο ένδυμα τύπου μπλούζα-φούστα, ξέρεις τωρά ποτζιήνα που φορούσε η θεία σου η Μαρούλλα στους γάμους την οποία πλάσαρε ως δημιουργία μεγάλου Ιταλικού οίκου μόδας. Χτενίστηκε τζιαι τούτη που την κυρία Κατίνα δεν υπάρχει αμφιβολία! Οι Ευρωπαίοι δεν πείστηκαν για την αυθεντικότητα της τουαλέτας της Λίας τζιαι ετιμωρήσαν την παραδειγματικά. Τα τραύματα αυτής της πληγής εν ακόμα ανοιχτά για κάθε Κυπραίο που σέβεται τον εαυτό του.
1986 – Ελπίδα «Τώρα ζω»: Οι τύποι που παίζουν ταμπούρλα στην αρχή μετά την ένδοξη τούτη νύχτα εσυντριολήσαν τα στην κκελέ της λατρεμένης Ελπίδας. Τι επήε στραβά με τούτη την συμμετοχή εν εκατάλαβα ποττέ. Τόσο swarovski δεν έπεισε? Το κινητό χρυσοχοείο? Οι χορευτές που ήταν σαννα ήπιαν 30 red bull εν εκάμαν τρομερή εντύπωση? Ο στίχος «τώρα ζω και σ’εχω στα όνειρα μου» δεν ήταν τρομερά πρωτότυπος? Τι σκατά επήε λάθος? Χμμ.. Η αχάπαρη σηκώνει τα χέρια ψηλά.
1987 – Αλέξια «Άσπρο μαύρο»: Καλάν την Αλέξια έχω την μέσα στην καρκιάν μου. Ήταν τζιαι φίλη της αρφής μου, μιλούμε σπίτι μου ούτε το πανευρωπαϊκό να πιάναμε τζιήνη την νύχτα. Παρόλο που το background με τες χορεύτριες ντυμένες mini mouse δεν ήταν ότι καλύτερο το τραγούδι εν παίζεται. Εννοείται πως έβαλε μας μέσα το drag queen βάψιμο της τραγουδίστριας τζιαι οι κάμψεις που έκαμε στην πέτρα του Ρωμιού όπου ακόμα μια διαφήμιση του ΚΟΤ έλαβε χώρα. Τα παπούτσια των χορευτών σαννα επέστρεψαν στην μόδα (God help us) ή εν ιδέα μου?
1989 – Γιάννης Σαββιδάκης & Φανή Πολυμέρη «Απόψε ας βρεθούμε»: Να πιούμεν μιαν πινιάν, να τσιλήσουμεν καμιάν κούννα τζιαι να κάμουμεν είβα. Να μας ζήσουν (ως τωρά πρέπει να έκαμαν οκτάδυμα) να τους σιερούμαστεν, κανεί να μεν μας τα πρήζουν άλλο.
1990 – Αναστάζιο «Μιλάς πολύ»: Ο Αναστάζιο πάλε εν θείος μιας φίλης μου. Βλέπετε έχω πολυτάλαντο κοινωνικό γίγνεσθε. Ο Αναστάζιο που λαλείς ετοιμαζε για την μεγάλη νύχτα μιαν κοστουμιάν στον ράφτη τον Γιαννή. Ο ράφτης ο Γιαννής όμως μια μέρα πριν να φύγει ο Αναστάζιο για τον διαγωνισμό, έπιασε την γυναίκα του την Τούλλα με τον χασάπη της γειτονίας. Νταλκάς μεγάλος, μαράζι πολύ, ε η κοστουμιά έκοψεν πίσω. Τι να κάμει τι να κάμει ο Αναστάσης? Επήεν σε ένα discount store έπιασε ένα τζήν, έζησε αυτός καλά τζιαι η γυναίκα του Γιαννη καλλύτερα.
(συνεχίζεται)
...read more ⇒
Τσικνοπέμπτη
Πριν από 15 χρόνια:
“Πελλέ μου είμαι πολλά ενθουσιασμένη! Αύριο εννα πάμε στους αφρούς. Εννα έρτει τζιαι η Α. τζιαι η Β. τζιαι η Γ. τζιαι η Δ. μπορεί να έρτει τζιαι η Ε. Εγόρασα τζιαι κάτι τζιερρατούθκια να βάλω πάστην κκελέ μου εννα είμαι πολλά cool. Που τον ενθουσιασμό μου αμφιβάλλω αν θα πάω σχολείο το πρωί. Το πολύ πολύ να πάω λιον τζιαι μετά να εξαφανιστώ. Εννα πάμε τζιαι για καφέ στο il posto πέρκι εν τζιαι τζιήνος ο κούκλος ο σερβιτόρος πάλε. Προχτές σχεδόν εμιτσοκάμμισε μου.
Έχω πολλύ όρεξη. Έπιασα τζιαι 3 αφρούς, η Α εννα φέρει αφκά φρέσκα που την γιαγιά της. Ολόφρεσκα μαλάκα μου ίσια που εννα φκούν που τον κώλο της όρνιθας τζιαι μπαμ στα μούτρα μας! Εννα πάρω τζιαι αλεύρι αλόπως. Νομίζω εννα είναι νέα εμπειρία. Εννα πάει με τον αφρό τζιαι τα αφκά εν νομίζεις? Εννα είμαι κινητό xmas cake. Γουστάρωωω!!! Εννα πάει τζιαι ο Σ. Άκουσα τον που το ελάλεν. Πέρκιμον προλάβω φέτος να του σύρω αφκά πριν πλακώσουν οι κωλομπάτσοι να μας σύρουν δακρυγόνα όπως πέρσυ. Τους ηλίθιους! Τα σοβαρά πράματα εν τα κουτσιούν τζιαι ενοχλούνται που χτιτζιάζουμεν την Ανεξαρτησίας ιμίσιη. Άτε ολάν! Εμείς ανακαλύψαμεν νέο έθιμο. Εν παράδοση. Εν αξία. Σε άλλες πόλεις τι κάμουν έτσι μέρα οι ανυπόθετοι? Τρων σουβλάκια με την μάμα τους? No thank you πελλέ μου. Εμείς αύριο εννα τα γύρουμεν!”
Σήμερα:
“ Έτσι μέρα πιάνουν με τα δαιμόνια μου. Πάλε εννα συναχτούν τούτα τα κωλόπαιδα να βρωμίσουν το δρόμο. Οι χούλιγκανς! Οι ανεγκέφαλοι! Εν μας κανεί που εκονιορτοποιηθήκαμεν τέλια δαμέσα τωρά έχουμεν τους τζιαι τούτους. Φέτος όμως εννα είμαι προετοιμασμένη. Εννα μείνω σπίτι μου τζιαι δεν θα φκω έξω αν δεν έρτει η Παρασκευή. Εννα πιάσω άδεια που τη δουλειά. Ενηξέρω κάτι εννα σκεφτώ να τους πω για δικαιολογία. Εψόφησεν η κάττα μου, έφαα τον σκύλλο μου κάτι τέλοσπάντων. Αλλά οτι τζιαι να γίνει εν θέλω να ξαναέχω τα περσινά. Επήεννα που λαλείς αμέριμνη να πιάσω τζιήνον το τέλειο παντελόνι που το mango. Τζιαι σαν έφκαινα τα σκαλιά να μπω στο κατάστημα 5 ροκόλοι εμουντάραν μου τζιαι εσύραν μου αφκά. Εχαλάσαν μου το μαλλί των 100 ευρώ. Επήαν τζιαι πάνω στην τσάντα μου. Την Louis vuiton. Έπιασε με κρίση τζιαι άρχισα να παουρίζω. Τζιαι κανένας εν εσυγκινήθηκε. Επιτέλους να σεβαστούν τούτον τον ιερό χώρο που στεγάζει ιερές φίρμες της μόδας που δοξάζουνται καθημερινά που εκατομύρια ανθρώπους στον κόσμο. Πέρκι τους σύρουν πόμπες φέτος να σιεστούν πάνω τους. Να δω εγώ ποιός εν ο μάγκας! Οκ επηένναμεν τζιαι εμείς στους τζιαιρούς μας κάτω τζιαι εγινούμαστεν ολοπούρπουλλοι αλλά τουλάχιστον είχαμε σεβασμό. Ποττέ μα ποττέ εν επειράξαμεν γεναίκα με ακριβή τσάντα. Ποττέ α! Οκ μια φορά εκάμαμε την κυρία Κατίνα σύσκατη αλλά ρε κουμπάρε ετράβαν τα τζιαι τζιήνης ο κώλος της. Ήντα επήεν να μας το παίξει LAPD? Θυμούμαι εσύραν μας τζαι τα δακρυγόνα τζιήνην την ώρα ενευρίασα πολλά. Ούτε να σύρω αφκά στο “πρόσωπο” εν εκατάφερα. Αν δεν επρολάβαινα ποιός ξέρει τι θα εγίνετουν? Μπορούσε να ξεκινούσε μια θυελλώδης σχέση. Όπως του Ρετ με την Σκάρλετ...
Σκατοροκόλοι! Εθυμήσαν μου αλλοεναν αποτυχημένο παρολίγον love story. Αλόπως εννα ντυθώ κομάντος, να κλέψω κανένα τανκς που την εθνική φρουρά τζιαι να πάω να τους τα κάμνω λιλλίτσια. Τσικνοπέμπτη ιμίσιη τζιαι πελλάρες!” ...read more ⇒
“Πελλέ μου είμαι πολλά ενθουσιασμένη! Αύριο εννα πάμε στους αφρούς. Εννα έρτει τζιαι η Α. τζιαι η Β. τζιαι η Γ. τζιαι η Δ. μπορεί να έρτει τζιαι η Ε. Εγόρασα τζιαι κάτι τζιερρατούθκια να βάλω πάστην κκελέ μου εννα είμαι πολλά cool. Που τον ενθουσιασμό μου αμφιβάλλω αν θα πάω σχολείο το πρωί. Το πολύ πολύ να πάω λιον τζιαι μετά να εξαφανιστώ. Εννα πάμε τζιαι για καφέ στο il posto πέρκι εν τζιαι τζιήνος ο κούκλος ο σερβιτόρος πάλε. Προχτές σχεδόν εμιτσοκάμμισε μου.
Έχω πολλύ όρεξη. Έπιασα τζιαι 3 αφρούς, η Α εννα φέρει αφκά φρέσκα που την γιαγιά της. Ολόφρεσκα μαλάκα μου ίσια που εννα φκούν που τον κώλο της όρνιθας τζιαι μπαμ στα μούτρα μας! Εννα πάρω τζιαι αλεύρι αλόπως. Νομίζω εννα είναι νέα εμπειρία. Εννα πάει με τον αφρό τζιαι τα αφκά εν νομίζεις? Εννα είμαι κινητό xmas cake. Γουστάρωωω!!! Εννα πάει τζιαι ο Σ. Άκουσα τον που το ελάλεν. Πέρκιμον προλάβω φέτος να του σύρω αφκά πριν πλακώσουν οι κωλομπάτσοι να μας σύρουν δακρυγόνα όπως πέρσυ. Τους ηλίθιους! Τα σοβαρά πράματα εν τα κουτσιούν τζιαι ενοχλούνται που χτιτζιάζουμεν την Ανεξαρτησίας ιμίσιη. Άτε ολάν! Εμείς ανακαλύψαμεν νέο έθιμο. Εν παράδοση. Εν αξία. Σε άλλες πόλεις τι κάμουν έτσι μέρα οι ανυπόθετοι? Τρων σουβλάκια με την μάμα τους? No thank you πελλέ μου. Εμείς αύριο εννα τα γύρουμεν!”
Σήμερα:
“ Έτσι μέρα πιάνουν με τα δαιμόνια μου. Πάλε εννα συναχτούν τούτα τα κωλόπαιδα να βρωμίσουν το δρόμο. Οι χούλιγκανς! Οι ανεγκέφαλοι! Εν μας κανεί που εκονιορτοποιηθήκαμεν τέλια δαμέσα τωρά έχουμεν τους τζιαι τούτους. Φέτος όμως εννα είμαι προετοιμασμένη. Εννα μείνω σπίτι μου τζιαι δεν θα φκω έξω αν δεν έρτει η Παρασκευή. Εννα πιάσω άδεια που τη δουλειά. Ενηξέρω κάτι εννα σκεφτώ να τους πω για δικαιολογία. Εψόφησεν η κάττα μου, έφαα τον σκύλλο μου κάτι τέλοσπάντων. Αλλά οτι τζιαι να γίνει εν θέλω να ξαναέχω τα περσινά. Επήεννα που λαλείς αμέριμνη να πιάσω τζιήνον το τέλειο παντελόνι που το mango. Τζιαι σαν έφκαινα τα σκαλιά να μπω στο κατάστημα 5 ροκόλοι εμουντάραν μου τζιαι εσύραν μου αφκά. Εχαλάσαν μου το μαλλί των 100 ευρώ. Επήαν τζιαι πάνω στην τσάντα μου. Την Louis vuiton. Έπιασε με κρίση τζιαι άρχισα να παουρίζω. Τζιαι κανένας εν εσυγκινήθηκε. Επιτέλους να σεβαστούν τούτον τον ιερό χώρο που στεγάζει ιερές φίρμες της μόδας που δοξάζουνται καθημερινά που εκατομύρια ανθρώπους στον κόσμο. Πέρκι τους σύρουν πόμπες φέτος να σιεστούν πάνω τους. Να δω εγώ ποιός εν ο μάγκας! Οκ επηένναμεν τζιαι εμείς στους τζιαιρούς μας κάτω τζιαι εγινούμαστεν ολοπούρπουλλοι αλλά τουλάχιστον είχαμε σεβασμό. Ποττέ μα ποττέ εν επειράξαμεν γεναίκα με ακριβή τσάντα. Ποττέ α! Οκ μια φορά εκάμαμε την κυρία Κατίνα σύσκατη αλλά ρε κουμπάρε ετράβαν τα τζιαι τζιήνης ο κώλος της. Ήντα επήεν να μας το παίξει LAPD? Θυμούμαι εσύραν μας τζαι τα δακρυγόνα τζιήνην την ώρα ενευρίασα πολλά. Ούτε να σύρω αφκά στο “πρόσωπο” εν εκατάφερα. Αν δεν επρολάβαινα ποιός ξέρει τι θα εγίνετουν? Μπορούσε να ξεκινούσε μια θυελλώδης σχέση. Όπως του Ρετ με την Σκάρλετ...
Σκατοροκόλοι! Εθυμήσαν μου αλλοεναν αποτυχημένο παρολίγον love story. Αλόπως εννα ντυθώ κομάντος, να κλέψω κανένα τανκς που την εθνική φρουρά τζιαι να πάω να τους τα κάμνω λιλλίτσια. Τσικνοπέμπτη ιμίσιη τζιαι πελλάρες!” ...read more ⇒
Grrr
Το λοιπόν έχω πολλά νεύρα τζιαι κάπου πρέπει να ξεσπάσω. Τζιαι επειδή λυπούμαι να συντριολήσω το τηγάνι μου το αντικολλητικό πάνω στην κκελέ του κυρίου αχάπαρου (ε να γίνει τζιαι μια φορά η παρουσία του στην ζωή μου χρήσιμη μουαχαχαχα.. εεε κουχχου κουχχου) θα φκάλω ούλλα μου τα απωθημένα δαμέ. Όπως κατάλαβες λατρεμένε αναγνώστη πάλε εσύ θα φάεις την φάκκα. Ε ας πρόσεχες!
Πάω που λαλείς στο Carrefour σήμερα, πιάνω διαφόρων ειδών άχρηστες παπαριές, πάω στο ταμείο, περιμένω κλασσικά 10 ώρες, τζιαι έρκεται η ώρα της πληρωμής. Φκάλλω την κάρτα μου διώ την της κορούς, περνά την, ούλλα καλά, τζιαι διά μου την απόδειξη. Τζιαι βλέπω πως πάνω στο χαρτούι έγραφεν τον αριθμό της κάρτας μου. Πάνω πάνω ψηλά. Πρώτο τραπέζι πίστα. Ρωτώ την κορού τι αριθμός εν τουτος τζιαι λαλεί μου εν κωδικός που φκάλλει η ταμειακή μηχανή. Οι λαλώ της τούτος εν ο αριθμός της κάρτας μου. Λίον πολλύ έφκαλε με πελλή. Ότι τζιαι καλά ενεν τούτος ο αριθμός τζιαι ότι αποκλείεται να έκαμε λάθος. Δείχνω της την κάρτα τζιαι ενώ είμαι σίουρη πλέον πως με δουλέφκει ψιλό γαζί, εξακολουθεί να επιμένει ότι ο αριθμός εν συμπτωματικά ο ίδιος με της ταμειακής μηχανής! Αρχίζω να τα παίρνω στο κρανίο, τζιαι έρκεται μια άλλη πασιοκώλα τύπισσα που εν κάτι σαν τον επόπτη γραμμών τζιαμέ. Είπε μου πως εν λάθος της κορούς τζιαι πως ετύπωσεν σε λάθος χαρτί την απόδειξη. Αλλά είπε μου να μεν ανησυχώ γιατί το τελευταίο ψηφίο εν εφαίνετουν καλά(!!) Τζιαμέ ήταν που επήρα τζιαι άναψα. Εν κανεί ρε κουμπάρε που τους κάμνουμεν την τιμή να ψουμνίζουμεν που τζιαμέ, πρέπει να μας αντιμετωπίζουν σαν πρόβατα (give me a μπεεε τωρά). Να μεν σου τα πολυλογώ, επειδή το ζήτημα επήρα το πατριωτικά, μετά που μισή ώρα σουρεαλιστικής «συζήτησης», εδέχτηκε να σχίσει την απόδειξη τζιαι να τυπώσει άλλην. Συγνώμη όμως εν τζιαι είπεν μου.
Τζιαι τωρά ρωτώ σε.. Ήταν μια που τες πολλά σπάνιες περιπτώσεις (actually ήταν η πρώτη φορά ίσως) που μπήκα στην διαδικασία να δω την απόδειξη. Αν δεν την εβλεπα τι θα εγίνετουν? Τζιαι αφού έκαμε που έκαμε την μαλακία εν ανάγκη να μου παίξει τζιαι την πάπια μετά? Ένα συγνώμη που την αρκήν εν τόσο δύσκολο να το φκάλει που το χρυσόστομο της? Το στοισιόν του λάκκου! Η αγάμητη! Η σπυρκασμένη! Η φκιόλα! Η καρτάνα! Η σιεροκουτάλα! Η φαφούτα! Η ψορκασμένη! Εκατσεν πάνω σε ένα σκαμπώ τζιαι νομίζει κάμνει λειτούργημα, ναι θέλει μεγάλη τέχνη να περιπαίζεις τον κόσμο ναι ναι. Άτε ολαν!
Αν μετρά σε τίποτε εν ξαναπατώ τζιαμέ. Τζιαι το ίδιο θα κάμεις τζιαι εσύ! Μεν σε δω να κοντέφκεις του συγκεκριμένου supermarket θα σου κόψω τα πόθκια! Οκ εν θα σου τα κόψω, φατσάρεις μου φρόνιμο πλάσμα!
Τζιαι κάτι τελευταίο άσχετο:
Προς πουστοπεζέβενκο/ισσα που μου έκλεψε το κινητό τζιαι τωρά θα πληρώσω ένα καταραμένο λοαρκασμό τζιαι έχασα τζιαι τες επαφές μου ούλλες… Ίσιαλλα να σου πέσουν τα μαλλιά, να μιτσιάνει η πουλλού σου, να πιάσεις μουνόφτιρες να κνίθεσαι τζιαι να μεν διάς παμόν. Να ζαώσει το στόμα σου να γεμώσεις τσούννες, να γίνουν οι τρίσιες σου κέντημα τζιαι να μεν βρήσκεις ξιουράφιν να τες καθαρίσεις, να φκάλουν μύκητες τα πόθκια σου τζιαι να χτιτζιοζοωλούν πέντε χρόνια (τι ενόμισες εν τυχαία που θκιεβάζω psychia τόσο τζιαιρό?). Το κινητό χαλάλιν σου ήταν τέλια μαλακία μοντέλο.. Α! τζιαι η memory card του εν δουλέφκει.. που να σπάσεις!
Υ.Γ Ευτυχώς εψές έφυεν η αρχιφκιόλα που το xfactor τζιαι που την χαρά μου έγινα κομανέτσι in the bedroom department. Life is so good.. sometimes! ...read more ⇒
Πάω που λαλείς στο Carrefour σήμερα, πιάνω διαφόρων ειδών άχρηστες παπαριές, πάω στο ταμείο, περιμένω κλασσικά 10 ώρες, τζιαι έρκεται η ώρα της πληρωμής. Φκάλλω την κάρτα μου διώ την της κορούς, περνά την, ούλλα καλά, τζιαι διά μου την απόδειξη. Τζιαι βλέπω πως πάνω στο χαρτούι έγραφεν τον αριθμό της κάρτας μου. Πάνω πάνω ψηλά. Πρώτο τραπέζι πίστα. Ρωτώ την κορού τι αριθμός εν τουτος τζιαι λαλεί μου εν κωδικός που φκάλλει η ταμειακή μηχανή. Οι λαλώ της τούτος εν ο αριθμός της κάρτας μου. Λίον πολλύ έφκαλε με πελλή. Ότι τζιαι καλά ενεν τούτος ο αριθμός τζιαι ότι αποκλείεται να έκαμε λάθος. Δείχνω της την κάρτα τζιαι ενώ είμαι σίουρη πλέον πως με δουλέφκει ψιλό γαζί, εξακολουθεί να επιμένει ότι ο αριθμός εν συμπτωματικά ο ίδιος με της ταμειακής μηχανής! Αρχίζω να τα παίρνω στο κρανίο, τζιαι έρκεται μια άλλη πασιοκώλα τύπισσα που εν κάτι σαν τον επόπτη γραμμών τζιαμέ. Είπε μου πως εν λάθος της κορούς τζιαι πως ετύπωσεν σε λάθος χαρτί την απόδειξη. Αλλά είπε μου να μεν ανησυχώ γιατί το τελευταίο ψηφίο εν εφαίνετουν καλά(!!) Τζιαμέ ήταν που επήρα τζιαι άναψα. Εν κανεί ρε κουμπάρε που τους κάμνουμεν την τιμή να ψουμνίζουμεν που τζιαμέ, πρέπει να μας αντιμετωπίζουν σαν πρόβατα (give me a μπεεε τωρά). Να μεν σου τα πολυλογώ, επειδή το ζήτημα επήρα το πατριωτικά, μετά που μισή ώρα σουρεαλιστικής «συζήτησης», εδέχτηκε να σχίσει την απόδειξη τζιαι να τυπώσει άλλην. Συγνώμη όμως εν τζιαι είπεν μου.
Τζιαι τωρά ρωτώ σε.. Ήταν μια που τες πολλά σπάνιες περιπτώσεις (actually ήταν η πρώτη φορά ίσως) που μπήκα στην διαδικασία να δω την απόδειξη. Αν δεν την εβλεπα τι θα εγίνετουν? Τζιαι αφού έκαμε που έκαμε την μαλακία εν ανάγκη να μου παίξει τζιαι την πάπια μετά? Ένα συγνώμη που την αρκήν εν τόσο δύσκολο να το φκάλει που το χρυσόστομο της? Το στοισιόν του λάκκου! Η αγάμητη! Η σπυρκασμένη! Η φκιόλα! Η καρτάνα! Η σιεροκουτάλα! Η φαφούτα! Η ψορκασμένη! Εκατσεν πάνω σε ένα σκαμπώ τζιαι νομίζει κάμνει λειτούργημα, ναι θέλει μεγάλη τέχνη να περιπαίζεις τον κόσμο ναι ναι. Άτε ολαν!
Αν μετρά σε τίποτε εν ξαναπατώ τζιαμέ. Τζιαι το ίδιο θα κάμεις τζιαι εσύ! Μεν σε δω να κοντέφκεις του συγκεκριμένου supermarket θα σου κόψω τα πόθκια! Οκ εν θα σου τα κόψω, φατσάρεις μου φρόνιμο πλάσμα!
Τζιαι κάτι τελευταίο άσχετο:
Προς πουστοπεζέβενκο/ισσα που μου έκλεψε το κινητό τζιαι τωρά θα πληρώσω ένα καταραμένο λοαρκασμό τζιαι έχασα τζιαι τες επαφές μου ούλλες… Ίσιαλλα να σου πέσουν τα μαλλιά, να μιτσιάνει η πουλλού σου, να πιάσεις μουνόφτιρες να κνίθεσαι τζιαι να μεν διάς παμόν. Να ζαώσει το στόμα σου να γεμώσεις τσούννες, να γίνουν οι τρίσιες σου κέντημα τζιαι να μεν βρήσκεις ξιουράφιν να τες καθαρίσεις, να φκάλουν μύκητες τα πόθκια σου τζιαι να χτιτζιοζοωλούν πέντε χρόνια (τι ενόμισες εν τυχαία που θκιεβάζω psychia τόσο τζιαιρό?). Το κινητό χαλάλιν σου ήταν τέλια μαλακία μοντέλο.. Α! τζιαι η memory card του εν δουλέφκει.. που να σπάσεις!
Υ.Γ Ευτυχώς εψές έφυεν η αρχιφκιόλα που το xfactor τζιαι που την χαρά μου έγινα κομανέτσι in the bedroom department. Life is so good.. sometimes! ...read more ⇒
Ο Νικολάκης γονοκτόνος
Το περασμένο Σάββατο επήαμε με τα αχαπαράκια στον Νικολάκη τον σπαζαρχ… εε τον τροχονόμο ήθελα να πω! Ο αχάπαρος junior εν μεγάλος θαυμαστής, τόσο μεγάλος που έπεσε χαμέ τζιαι χτυπιέτουν για να τον πάρω (αλλιώς σιγά που θα επήεννα). Η αχάπαρη junior που την άλλη, εν πιο κουλτουριάρα τζιαι εν τον κάμνει χάζιν. Θυμούμαι την πρώτη φορά που την επήραν να τον δει ήταν με το νηπιαγωγείο στα 3 της. Όταν επέστρεψε μου δήλωσε με ύφος 30χρονης πως εν της άρεσε καθολου, πως εν ένας μεγάλος που μωρέφκεται τζιαι πελλοδείχνει. Εγώ φυσικά ενθουσιάστηκα τζιαι έδωσα στον εαυτό μου συγχαρητήρια που έκαμα τόσο λογική τζιαι έξυπνη κόρη, που σίουρα κάποια μέρα θα γίνει σπουδαία τζιαι τρανή, κοινώς θα γαμεί τζιαι θα ρέσσει. Τι επήεν στραβά με τον αχάπαρο junior ακόμα εν εκατάλαβα. Έπιασα τζιαι στην κλινική τηλέφωνο τζιαι ερώτησα τους μπας τζιαι αλλάξαν μου τον τζιαι εδώκαν μου τον γιο της Κέλυς Κελεκίδου, αλλά είπαν μου πως η συγκεκριμένη εν ήταν έγκυος τον ίδιο τζιαιρό με εμένα. Φαντάζουμαι εννα επήρεν που την Χούντα. Ναι ναι. Ετσι εξηγείται.
Η παράσταση ξεκινούσε στις 3:00. 3 παρά κάτι λεπτά κοντέφκουμεν του θεάτρου, τζιαι παθαίνω ένα μικροπανικό. Παρκινγκ ούτε για δείγμα! Νόμισα κάποια εκδήλωση θα πρέπει να έχει κάπου κοντά, τζιαι γιαυτό πλάκωσε τόση κίνηση. Πόσο αχάπαρη είμαι (you can say that again)! Παρκάρουμε στον γαμόσιηστον, φτάνουμε στην είσοδο τζιαι τζιαμέ λατρεμένε αναγνώστη μου εχρειάστηκα τα χάπια μου. Η ουρά για τα εισιτήρια ήταν 10 μέτρα χωρίς υπερβολή. Τι σκατά? Στον Νικολάκη τον σπαζαρχ… εεεεμμμ τον τροχονόμο ήρταμεν οι στους Guns n’ Roses, οι στους Queen ούτε καν στον Ρέμο (τον οποίο σιχαίνομαι παρεμπιπτόντως). Ο αχάπαρος junior βρήκε τζιαι έναν συμμαθητή του στην ουρά, ο πατέρας του οποίου με ρώτησε αν είχαμε ήδη αγοράσει εισιτήρια. «Έπρεπε?» διερωτήθηκα η αφελής. Ο παπάς του μιτσή χαμογέλασε τζιαι μου εξήγησε πως ήταν στημένος στην ουρά για 40 λεπτά τζιαι πως τα εισητήρια για την πρώτη παράσταση εξαντλήθηκαν. Ακούει τον ο αχάπαρος junior τζιαι πέφτει χαμέ τζιαι χτυπιέται (δις). Κατάλαβα πως τα πράματα εν σοβαρά τζιαι πως αν δεν έβρω εισιτήρια έστω για την επόμενη παράσταση, θα ακούω ούλλον το αλφάβητο στην διαπασών τα επόμενα 10 χρόνια τουλάχιστον τζιαι το όνομα Νικολάκης θα με καταδιώκει στους αιώνας των αιώνων. Σταθήκαμε που λαλείς στην ουρά τζιαι παρακαλούσαμε να έμειναν εισιτήρια. Που καταντά το πλάσμα. Εγώ η αχάπαρη που ορκίζουμουν πως μόνο για καλλιτέχνες του βεληνεκούς των Rolling Stones θα χτυπιούμουν στις ουρές, ήμουν μέστο ψοφόκρυο να παρακαλω να έσιει εισιτήριο ο Νικολάκης. Σε κάτι έτσι φάσεις βρίζεις πουμέσα σου τζιαι αναθεματίζεις την ώρα τζιαι την στιγμή που έσπασε το προφυλακτικό.
Τελοσπάντων, τελικά ήβραμεν εισιτήρια για την δεύτερη παράσταση, επιστρέψαμε σπίτι τζιαι όπως τον ψυχοπαθή με το πριόνι, ξανά στον τόπο του εγκλήματος μιαν ώρα μετά.
Η παράσταση κράτησε ανάμισι ώρα. Στην διάρκεια της, έστειλα sms σε ούλλες τες επαφές που έχω στο κινητό μου. Ακόμα τζιαι στην χούντα ήταν tempting να στείλω μήνυμα, αλλά είσιεν χάρη που έπεσε μια ατάκα που με έκαμε να γελάσω τζιήνην την ώρα. Κάποια είπε πως παίζει την αχάπαρη! Καταλαβαίνεις τον συνειρμό ενεν? Επίσης έφαα 2 κουτιά ποπ κορν ήπια τζιαι δύο καφέδες τζιαι συνειδητοποίησα ότι μέστην τσάντα μου έσιει τρεις μήνες που κουβαλώ μαζί μου ένα κουτί κουτσακοτήρκα.
Κατά τα άλλα, ο «αγέραστος» Νικολάκης εν γεμάτος ρυτίδες πλεον (τζιαι να φανταστείς στις τελευταίες σειρές έκατσα), το μαλλί του Δώρου εν πιο ίσιο τζιαι που της Σούλλας της κομμώτριας, τζιαι γενικά το όλο κονσεπτ του μεγάλου που παίζει το μωρό προκαλούσε που μου προκαλούσε αναφυλαξία που μιτσιά, τωρά έγινε σοβαρός λόγος να θέλω να κόψω τες φλέβες μου τζιαι να πιτούν τα αίματα.
Κατά την έξοδο παθαίνω το τελευταίο σοκ της ημέρας (ευτυχώς δηλαδή γιατί πόσα να αντέξει ένας αχάπαρος εγκέφαλος σε μια μέρα?). Πουλούσαν αυτόγραφα του Νικολάκη! Ναι ναι. Ένα ευρώ το ένα. Ξαναλαλώ σου το μπας τζιαι εν το κατάλαβες. Επουλούσαν αυτόγραφα του Νικολάκη. Οι του Παπαδόπουλου. Οι του Καρβέλα. Του Νικολάκη. Του σπαζαρχ… εεε του τροχονόμου εννοώ! Τζιήνου που πελλοδείχνει τζιαι νομίζει αρέσκει μας. Τζιήνου που αν τον έβλεπες έξω στον δρόμο θα τον περνούσες για την Dana International.
Ε όχι! Είπα στον εαυτό μου. Μπορεί να στάθηκες στην ουρά, μπορεί να περίμενες 10 ώρες για το κολοεισιτήριο, μπορεί να έφαες ένα απόγευμα για να δεις την πρώην αμοιβάδα να τραπηδά ίσια πάνω αλλά εν θα πέσεις τόσο χαμηλά. Ενεν στο ένα ευρώ ρε φίλε εν θέμα αξιοπρέπειας πλέον. Τζιαι πάνω που εσκέφτουμουν τούτα ο αχάπαρος junior πέφτει χαμέ τζιαι χτυπιέται…
Έδωκα το ευρώ τζιαι ερώτησα αποσβολωμένη την αχάπαρη junior πως της φάνηκε η παράσταση.
«Κόρη μάμα αφού ξέρεις πως έτσι θεάματα εν με συγκινούν» απαντά μου.
Για το επόμενο σαββατοκυρίακο λατρεμένε μου αναγνώστη θα κλείσω εισιτήρια για την σκάλα του Μιλάνου. Όσο τζιαι να χτυπιέται ο αχάπαρος junior εν θα γίνει ποττέ φραπέ. ...read more ⇒
Η παράσταση ξεκινούσε στις 3:00. 3 παρά κάτι λεπτά κοντέφκουμεν του θεάτρου, τζιαι παθαίνω ένα μικροπανικό. Παρκινγκ ούτε για δείγμα! Νόμισα κάποια εκδήλωση θα πρέπει να έχει κάπου κοντά, τζιαι γιαυτό πλάκωσε τόση κίνηση. Πόσο αχάπαρη είμαι (you can say that again)! Παρκάρουμε στον γαμόσιηστον, φτάνουμε στην είσοδο τζιαι τζιαμέ λατρεμένε αναγνώστη μου εχρειάστηκα τα χάπια μου. Η ουρά για τα εισιτήρια ήταν 10 μέτρα χωρίς υπερβολή. Τι σκατά? Στον Νικολάκη τον σπαζαρχ… εεεεμμμ τον τροχονόμο ήρταμεν οι στους Guns n’ Roses, οι στους Queen ούτε καν στον Ρέμο (τον οποίο σιχαίνομαι παρεμπιπτόντως). Ο αχάπαρος junior βρήκε τζιαι έναν συμμαθητή του στην ουρά, ο πατέρας του οποίου με ρώτησε αν είχαμε ήδη αγοράσει εισιτήρια. «Έπρεπε?» διερωτήθηκα η αφελής. Ο παπάς του μιτσή χαμογέλασε τζιαι μου εξήγησε πως ήταν στημένος στην ουρά για 40 λεπτά τζιαι πως τα εισητήρια για την πρώτη παράσταση εξαντλήθηκαν. Ακούει τον ο αχάπαρος junior τζιαι πέφτει χαμέ τζιαι χτυπιέται (δις). Κατάλαβα πως τα πράματα εν σοβαρά τζιαι πως αν δεν έβρω εισιτήρια έστω για την επόμενη παράσταση, θα ακούω ούλλον το αλφάβητο στην διαπασών τα επόμενα 10 χρόνια τουλάχιστον τζιαι το όνομα Νικολάκης θα με καταδιώκει στους αιώνας των αιώνων. Σταθήκαμε που λαλείς στην ουρά τζιαι παρακαλούσαμε να έμειναν εισιτήρια. Που καταντά το πλάσμα. Εγώ η αχάπαρη που ορκίζουμουν πως μόνο για καλλιτέχνες του βεληνεκούς των Rolling Stones θα χτυπιούμουν στις ουρές, ήμουν μέστο ψοφόκρυο να παρακαλω να έσιει εισιτήριο ο Νικολάκης. Σε κάτι έτσι φάσεις βρίζεις πουμέσα σου τζιαι αναθεματίζεις την ώρα τζιαι την στιγμή που έσπασε το προφυλακτικό.
Τελοσπάντων, τελικά ήβραμεν εισιτήρια για την δεύτερη παράσταση, επιστρέψαμε σπίτι τζιαι όπως τον ψυχοπαθή με το πριόνι, ξανά στον τόπο του εγκλήματος μιαν ώρα μετά.
Η παράσταση κράτησε ανάμισι ώρα. Στην διάρκεια της, έστειλα sms σε ούλλες τες επαφές που έχω στο κινητό μου. Ακόμα τζιαι στην χούντα ήταν tempting να στείλω μήνυμα, αλλά είσιεν χάρη που έπεσε μια ατάκα που με έκαμε να γελάσω τζιήνην την ώρα. Κάποια είπε πως παίζει την αχάπαρη! Καταλαβαίνεις τον συνειρμό ενεν? Επίσης έφαα 2 κουτιά ποπ κορν ήπια τζιαι δύο καφέδες τζιαι συνειδητοποίησα ότι μέστην τσάντα μου έσιει τρεις μήνες που κουβαλώ μαζί μου ένα κουτί κουτσακοτήρκα.
Κατά τα άλλα, ο «αγέραστος» Νικολάκης εν γεμάτος ρυτίδες πλεον (τζιαι να φανταστείς στις τελευταίες σειρές έκατσα), το μαλλί του Δώρου εν πιο ίσιο τζιαι που της Σούλλας της κομμώτριας, τζιαι γενικά το όλο κονσεπτ του μεγάλου που παίζει το μωρό προκαλούσε που μου προκαλούσε αναφυλαξία που μιτσιά, τωρά έγινε σοβαρός λόγος να θέλω να κόψω τες φλέβες μου τζιαι να πιτούν τα αίματα.
Κατά την έξοδο παθαίνω το τελευταίο σοκ της ημέρας (ευτυχώς δηλαδή γιατί πόσα να αντέξει ένας αχάπαρος εγκέφαλος σε μια μέρα?). Πουλούσαν αυτόγραφα του Νικολάκη! Ναι ναι. Ένα ευρώ το ένα. Ξαναλαλώ σου το μπας τζιαι εν το κατάλαβες. Επουλούσαν αυτόγραφα του Νικολάκη. Οι του Παπαδόπουλου. Οι του Καρβέλα. Του Νικολάκη. Του σπαζαρχ… εεε του τροχονόμου εννοώ! Τζιήνου που πελλοδείχνει τζιαι νομίζει αρέσκει μας. Τζιήνου που αν τον έβλεπες έξω στον δρόμο θα τον περνούσες για την Dana International.
Ε όχι! Είπα στον εαυτό μου. Μπορεί να στάθηκες στην ουρά, μπορεί να περίμενες 10 ώρες για το κολοεισιτήριο, μπορεί να έφαες ένα απόγευμα για να δεις την πρώην αμοιβάδα να τραπηδά ίσια πάνω αλλά εν θα πέσεις τόσο χαμηλά. Ενεν στο ένα ευρώ ρε φίλε εν θέμα αξιοπρέπειας πλέον. Τζιαι πάνω που εσκέφτουμουν τούτα ο αχάπαρος junior πέφτει χαμέ τζιαι χτυπιέται…
Έδωκα το ευρώ τζιαι ερώτησα αποσβολωμένη την αχάπαρη junior πως της φάνηκε η παράσταση.
«Κόρη μάμα αφού ξέρεις πως έτσι θεάματα εν με συγκινούν» απαντά μου.
Για το επόμενο σαββατοκυρίακο λατρεμένε μου αναγνώστη θα κλείσω εισιτήρια για την σκάλα του Μιλάνου. Όσο τζιαι να χτυπιέται ο αχάπαρος junior εν θα γίνει ποττέ φραπέ. ...read more ⇒
Το σύνδρομο του γάμου
Όταν πάεις σε ένα γάμο πάντα θαυμάζεις την νύφη που στολισμένη στην τρίχα είναι στα καλύτερα της (εμφανισιακά). Εν αχαπαρικά (διότι οι επιστήμονες έχουν άλλα σοβαρά issues να ασχοληθούν φαντάζομαι) αποδεδειγμένο ότι δεν υπάρχει γυναίκα που να εν άσχημη την μέρα του γάμου της. Τούτα ούλλα ως την μέρα του γάμου. Μετά… το χάος. Τα extensions πέφτουν, το γαλλικό μανικιούρ πάει περίπατο, το πορσελάνινο δέρμα γεμώνει σπυρκά, η σιλουέτα μοντέλου διαδέχεται σταδιακά τα πιασίματα τζιαι αργότερα τες δίπλες τζιαι τες τρίπλες. Πριν καλά καλά το καταλάβεις η σεξουλιάρα νύφη γίνεται σαν το στοισιόν του λάκκου.
Εν μπορώ να το κατανοήσω ρε φίλε. Γιατί ντυνούμαστεν, γιατί βουρούμεν στες αισθητικούς τζιαι τες κομμώτριες? Διαπιστωνω τελικά πως ενεν για να νιώθουμε καλά τζιαι γιατί αγαπούμε τον εαυτό μας, αλλά γιατί θέλουμε να τυλίξουμεν έναν αρσενικό μεστο βρακοζώνι μας. Εν πολλά sad, αλλά εν αλήθκια. Πόσες γυναίκες διατηρούν τα κιλά που είχαν άμα επαντρεφτήκαν τζιαι μετά τον γάμο? Ελάχιστες εν η απάντηση. Οκ εννα μου πεις κάμνουν μωρά εν φυσικό να χαλά η σιλουέτα. Ε γιατί εν κλείουν λιο τζιαιρό το στόμα τους να τα χάσουν? Εν τόσο δύσκολο?
Πολλές που εμάς ξεκινούμε με άλλες ιδέες τον έγγαμο βίο. Λέμε εν θα πέσουμε σε κλισέ, εν θα αλλάξει τίποτε, θα έχω χρόνο για μένα. Τζιαι μετά περνά ο καιρός τζιαι σιγά σιγά υποσυνείδητα ξεχνούμε τον εαυτό μας τζιαι βάλλουμεν τον σε δεύτερη, σε τριτη, σε τελευταία μοίρα. Ξαφνικά ξυπνάς ένα πρωί, τζιαι εν είσαι εσύ πλέον. Είσαι μια γυναίκα που ρουφά την κοιλιά της τζιαι σηκώνει τα πόθκια της ίσια πάνω για να χωρήσει μέστο τζίν, που βάλλει 15 στρώσεις make up για να αποκτήσει μιαν κοινωνικά αποδεκτή φάτσαν που να μεν κάμνει τον γείτονα να παθαίνει εγκεφαλικό άμα σε πετύχει στο ασανσέρ, που χώννει σοκολατούες πουκάτω που το μαξιλάρι.
Ενηξέρω τι φταίει τζιαι γινούμαστεν έτσι. Εν η πίεση? Εν η ρουτίνα? Εν η έλλειψη χρόνου? Εν η σκέψη στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι έδεισες τον γάδαρο σου? Εν τούτα ούλλα μαζί? Τζίηνο που ξέρω είναι ότι την περίοδο 2002 – 2005 δεν έχω ούτε μια φωτογραφία. Καμιάν. Εν σαννα μεν υπήρχα. Τζιαι ξαφνικά μιαν μέρα εξύπνησα τζιαι είδα την φάτσα μου στον καθρεφτη τζιαι ήταν σαννα με έπιασε το ρεύμα. Τα μαλλιά μου ούλλα ίσια πάνω, τα μάθκια μου σαν της βαμπίρας, ο πισινός μου ίσια με το Τρόοδος. Τζιήνη την ημέρα ήταν σαννα είδα το φως το αληθινό. Άρχισα να αλλάσω προτεραιότητες, τζιαι lifestyle. Λίους μήνες μετά, μπορεί να μεν εξανανέωσα 10 χρόνια, αλλά τουλάχιστον ο πισινός μου ήρτεν στα ίσια του. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μεν ξαναφήσω το σύνδρομο του γάμου να με κτυπήσει. Τζιαι ως τωρά I’m proud to say τα κατάφερα. Αμα θωρώ όμως γυναίκες που ξέρω να γίνουνται ανάποδο γαμώτο μετά τον γάμο τους νιώθω σκατά. Εν θέμα που το παίρνω προσωπικά πλέον. Εν θέμα σεβασμού to say the least. Εγώ μπορεί να εξύπνησα που τον λήθαργο, υπάρχουν όμως γυναίκες που εν ξυπνούν ποττέ.
Γιαυτόν κορούδες μου που θκιεβάζετε τούτον το ταπεινό blog έχω ένα μήνυμα για εσάς:
Μεν αφήσετε τον εαυτό σας για καμιαν πουλλού όσο μεγάλη τζιαι να ένη. Η ζωή εν πολλά μιτσιά για να την περάσεις παρέα με τα τσίπιτος. Τζιαι κάτι άλλο. Άμα η πουλλού (όσο μεγάλη τζιαι να ένη είπαμεν το) σας πει πως εν χρειάζεται να σάζεστε για να είσαστεν ωραίες λαλεί σας ψέματα. Κάθε άντρας εν περήφανος να έσιει δίπλα του μιαν όμορφη γυναίκα, όσα χρόνια γάμου τζιαι να πέρασε μαζί της. Εξάλλου το «άνθρωπος μη χωριζέτω» εν πολλά σχετικό στις μέρες μας… ...read more ⇒
Εν μπορώ να το κατανοήσω ρε φίλε. Γιατί ντυνούμαστεν, γιατί βουρούμεν στες αισθητικούς τζιαι τες κομμώτριες? Διαπιστωνω τελικά πως ενεν για να νιώθουμε καλά τζιαι γιατί αγαπούμε τον εαυτό μας, αλλά γιατί θέλουμε να τυλίξουμεν έναν αρσενικό μεστο βρακοζώνι μας. Εν πολλά sad, αλλά εν αλήθκια. Πόσες γυναίκες διατηρούν τα κιλά που είχαν άμα επαντρεφτήκαν τζιαι μετά τον γάμο? Ελάχιστες εν η απάντηση. Οκ εννα μου πεις κάμνουν μωρά εν φυσικό να χαλά η σιλουέτα. Ε γιατί εν κλείουν λιο τζιαιρό το στόμα τους να τα χάσουν? Εν τόσο δύσκολο?
Πολλές που εμάς ξεκινούμε με άλλες ιδέες τον έγγαμο βίο. Λέμε εν θα πέσουμε σε κλισέ, εν θα αλλάξει τίποτε, θα έχω χρόνο για μένα. Τζιαι μετά περνά ο καιρός τζιαι σιγά σιγά υποσυνείδητα ξεχνούμε τον εαυτό μας τζιαι βάλλουμεν τον σε δεύτερη, σε τριτη, σε τελευταία μοίρα. Ξαφνικά ξυπνάς ένα πρωί, τζιαι εν είσαι εσύ πλέον. Είσαι μια γυναίκα που ρουφά την κοιλιά της τζιαι σηκώνει τα πόθκια της ίσια πάνω για να χωρήσει μέστο τζίν, που βάλλει 15 στρώσεις make up για να αποκτήσει μιαν κοινωνικά αποδεκτή φάτσαν που να μεν κάμνει τον γείτονα να παθαίνει εγκεφαλικό άμα σε πετύχει στο ασανσέρ, που χώννει σοκολατούες πουκάτω που το μαξιλάρι.
Ενηξέρω τι φταίει τζιαι γινούμαστεν έτσι. Εν η πίεση? Εν η ρουτίνα? Εν η έλλειψη χρόνου? Εν η σκέψη στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι έδεισες τον γάδαρο σου? Εν τούτα ούλλα μαζί? Τζίηνο που ξέρω είναι ότι την περίοδο 2002 – 2005 δεν έχω ούτε μια φωτογραφία. Καμιάν. Εν σαννα μεν υπήρχα. Τζιαι ξαφνικά μιαν μέρα εξύπνησα τζιαι είδα την φάτσα μου στον καθρεφτη τζιαι ήταν σαννα με έπιασε το ρεύμα. Τα μαλλιά μου ούλλα ίσια πάνω, τα μάθκια μου σαν της βαμπίρας, ο πισινός μου ίσια με το Τρόοδος. Τζιήνη την ημέρα ήταν σαννα είδα το φως το αληθινό. Άρχισα να αλλάσω προτεραιότητες, τζιαι lifestyle. Λίους μήνες μετά, μπορεί να μεν εξανανέωσα 10 χρόνια, αλλά τουλάχιστον ο πισινός μου ήρτεν στα ίσια του. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μεν ξαναφήσω το σύνδρομο του γάμου να με κτυπήσει. Τζιαι ως τωρά I’m proud to say τα κατάφερα. Αμα θωρώ όμως γυναίκες που ξέρω να γίνουνται ανάποδο γαμώτο μετά τον γάμο τους νιώθω σκατά. Εν θέμα που το παίρνω προσωπικά πλέον. Εν θέμα σεβασμού to say the least. Εγώ μπορεί να εξύπνησα που τον λήθαργο, υπάρχουν όμως γυναίκες που εν ξυπνούν ποττέ.
Γιαυτόν κορούδες μου που θκιεβάζετε τούτον το ταπεινό blog έχω ένα μήνυμα για εσάς:
Μεν αφήσετε τον εαυτό σας για καμιαν πουλλού όσο μεγάλη τζιαι να ένη. Η ζωή εν πολλά μιτσιά για να την περάσεις παρέα με τα τσίπιτος. Τζιαι κάτι άλλο. Άμα η πουλλού (όσο μεγάλη τζιαι να ένη είπαμεν το) σας πει πως εν χρειάζεται να σάζεστε για να είσαστεν ωραίες λαλεί σας ψέματα. Κάθε άντρας εν περήφανος να έσιει δίπλα του μιαν όμορφη γυναίκα, όσα χρόνια γάμου τζιαι να πέρασε μαζί της. Εξάλλου το «άνθρωπος μη χωριζέτω» εν πολλά σχετικό στις μέρες μας… ...read more ⇒
Rumor has it
Τούτη ούλλη η ιστορία με την ακατονόμαστη που λαλούν οτι φέρεται να εμπλέκεται (jesus εξύπνησεν ο Αζάς μέσα μου) στην δολοφονία του Αντη, θυμίζει μου την γιαγιά μου την Μαρικκού. Εν την ελαλούσαν Μαρικκού δηλαδή αλλά τελοσπάντων. Η γιαγιά μου που εν την ελαλούσαν Μαρικκού που λαλείς, πριν να πάει στον άλλο κόσμο τζιαι να κληρονομήσω τα πετσετούθκια της, ήταν και γαμώ την γκόμενα. Εννοείται πως εν που τζιήνην που επήρα τζιαι εγώ αλλά τούτον εν άλλο θέμα. Έτσι γκόμενα που ήταν, έριφκεν τους βρακοφόρους μουστακαλλήες τον ένα πίσω του άλλου. Τουτέστιν επέμπαν της προξένια αβέρτα. Η γιαγιά μου όμως είσιεν έναν standby love story με τον παππού μου, που ήταν πολλά προχώ για τον τζιαιρόν του τζιαι εν είσιεν ούτε μουστάτζιην, ούτε εφόρεν την γέριμη τη βράκα που κάμνει τρίκκι τράκκα. Οι άλλες γκόμενες του μαύρου χαμού μέστην γειτονιά της γιαγιάς μου εζηλεύκαν την, γιατί ήταν good bride material τζιαι έτσι διάδωσαν στο χωρκό πως έπασχεν που μιαν σπάνια αρρώστια. Η κουβέντα που στόμα σε στόμα έδωκεν τον γυρό του χωρκού. Ως αποτέλεσμα, οι επίδοξοι γαμπροί της συμφοράς επαρετήσαν να πέμπουν προξένια, τζιαι η γιαγιά μου ήβρεν την ευκαιρία να προωθήσει το love story με τον παππού μου τζιαι έτσι που pending έγινε top priority.
Φυσικά η ακατονόμαστη ενεν και γαμώ την γκόμενα (εκτός αν έσιεις σαδομαζοχιστικά γούστα), εν της πέμπουν προξένια αβέρτα, τζιαι εν έσιει pending love story. Έγινε όμως, όπως την γιαγιά μου πρώτο θέμα κουτσομπολιού χάρη σε μια φήμη.
Κανένας δεν ξέρει ως τωρά εάν έσιει τζιαι τι σχέση έσιει με την υπόθεση. Το πιο πιθανόν να μεν έσιει καμία. Αλλά σκέφτου λίον πως ξεκινά μια κουβέντα τζιαι πως εξελίσσεται σε χρόνο ρεκόρ.
Ο Κωστής (λατρεμένος ήρωας τούτου του blog) καλεί στο σπίτι του τον Γιαννή (επίσης λατρεμένος ήρωας του blog). Κάθουνται στον καναπέ αναπαυτικά, χτυπούν την ζιβανία τους, χτυπούν τζιαι την κούννα τους, τζιαι συζητούν τα γνωστά. Παίρνει το φτί τους σε κάποια φάση την είδηση της δολοφονίας:
«Ακού ρε Γιαννή πράματα που γίνουνται δαμέσα»
«Εγίναμεν Texas φίλε μου»
«Να δούμεν που ήταν νεκατωμένος ολάν τούτος»
«Οι σιορ, εγιώ ξέρω τον εν γνωστός του ανιψιού του κουμπάρου του αρφού μου. Ήταν καθαρός άδρωπος.»
«Ρε! Λαλείς να τον έφαεν κανένας υπάλληλος του?»
«Οι ολάν! Εν γίνουνται έτσι πράματα»
«Λαλείς να εν γεναικοδουλιά?»
«Άτε σιορ μα εν δυνατόν»
«Ρε αθθυμάσαι τζιήνην την ακατονόμαστην? Λαλείς να εν τζιήνη?»
«Εσιει χάζιν…»
Την άλλη μέρα στον καφενέ ο Κωστής κάμνει την ίδια συζήτηση τζιαι με τον Παναή, τζιαι με τον Πετρή τζιαι με τον Αντωνή. Ο Παναής, ο Πετρής τζιαι ο Αντωνής παν πάρακατω την κουβέντα, τζιαι σε μιαν ημέρα που τον καφενέ του Κωστή στην Πλατανιστάσα, η κουβέντα φτάνει ως την Παφο τζιαι ποτζιή τζιαι τζιή.
Τζιαι τούτα ούλλα γιατί ο Κωστής εκάλεσε έσσω του τον Γιαννή για ζιβάνα.
Φυσικά πάντα σαν λαός έχουμε μιαν τάση να το παίζουμε ξερόλες τζιαι Σερλοκ Χόλμς. Για ούλλα έχουμε γνώμη, για ούλλα διούμεν μιαν εξήγηση, τα πάντα σφάζουμεν τα τζιαι μασιερώνουμεν τα για χάρη της κουβέντας.
Μπας τζιαι πρέπει κάποτε να μάθουμε να κλείουμεν τζιαι λίον το μεγαλόστομο μας?
P.S: Προς Μαρίνο Νομικο: Οκ τούτη η ιστορία με τον τηλεκαζαμία σαννα παραχέστηκε ή εν ιδέα μου? Its not fun anymore man... ...read more ⇒
Φυσικά η ακατονόμαστη ενεν και γαμώ την γκόμενα (εκτός αν έσιεις σαδομαζοχιστικά γούστα), εν της πέμπουν προξένια αβέρτα, τζιαι εν έσιει pending love story. Έγινε όμως, όπως την γιαγιά μου πρώτο θέμα κουτσομπολιού χάρη σε μια φήμη.
Κανένας δεν ξέρει ως τωρά εάν έσιει τζιαι τι σχέση έσιει με την υπόθεση. Το πιο πιθανόν να μεν έσιει καμία. Αλλά σκέφτου λίον πως ξεκινά μια κουβέντα τζιαι πως εξελίσσεται σε χρόνο ρεκόρ.
Ο Κωστής (λατρεμένος ήρωας τούτου του blog) καλεί στο σπίτι του τον Γιαννή (επίσης λατρεμένος ήρωας του blog). Κάθουνται στον καναπέ αναπαυτικά, χτυπούν την ζιβανία τους, χτυπούν τζιαι την κούννα τους, τζιαι συζητούν τα γνωστά. Παίρνει το φτί τους σε κάποια φάση την είδηση της δολοφονίας:
«Ακού ρε Γιαννή πράματα που γίνουνται δαμέσα»
«Εγίναμεν Texas φίλε μου»
«Να δούμεν που ήταν νεκατωμένος ολάν τούτος»
«Οι σιορ, εγιώ ξέρω τον εν γνωστός του ανιψιού του κουμπάρου του αρφού μου. Ήταν καθαρός άδρωπος.»
«Ρε! Λαλείς να τον έφαεν κανένας υπάλληλος του?»
«Οι ολάν! Εν γίνουνται έτσι πράματα»
«Λαλείς να εν γεναικοδουλιά?»
«Άτε σιορ μα εν δυνατόν»
«Ρε αθθυμάσαι τζιήνην την ακατονόμαστην? Λαλείς να εν τζιήνη?»
«Εσιει χάζιν…»
Την άλλη μέρα στον καφενέ ο Κωστής κάμνει την ίδια συζήτηση τζιαι με τον Παναή, τζιαι με τον Πετρή τζιαι με τον Αντωνή. Ο Παναής, ο Πετρής τζιαι ο Αντωνής παν πάρακατω την κουβέντα, τζιαι σε μιαν ημέρα που τον καφενέ του Κωστή στην Πλατανιστάσα, η κουβέντα φτάνει ως την Παφο τζιαι ποτζιή τζιαι τζιή.
Τζιαι τούτα ούλλα γιατί ο Κωστής εκάλεσε έσσω του τον Γιαννή για ζιβάνα.
Φυσικά πάντα σαν λαός έχουμε μιαν τάση να το παίζουμε ξερόλες τζιαι Σερλοκ Χόλμς. Για ούλλα έχουμε γνώμη, για ούλλα διούμεν μιαν εξήγηση, τα πάντα σφάζουμεν τα τζιαι μασιερώνουμεν τα για χάρη της κουβέντας.
Μπας τζιαι πρέπει κάποτε να μάθουμε να κλείουμεν τζιαι λίον το μεγαλόστομο μας?
P.S: Προς Μαρίνο Νομικο: Οκ τούτη η ιστορία με τον τηλεκαζαμία σαννα παραχέστηκε ή εν ιδέα μου? Its not fun anymore man... ...read more ⇒
Τελικά...
Εν αλήθκια που λαλούν πως άλλος γαμεί τζιαι άλλος πιερώννει...
Το maternity leave μου μέσα!!!
Grrrr
Υ.Γ Θα επανέλθω όταν κάμω τρίτο κοπελλούιν... And that is very soon για όσους αγωνιούν! ...read more ⇒
Το maternity leave μου μέσα!!!
Grrrr
Υ.Γ Θα επανέλθω όταν κάμω τρίτο κοπελλούιν... And that is very soon για όσους αγωνιούν! ...read more ⇒
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
